ਜਦੋਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਸਨ

ਬੰਦ ਡੱਬੀ

ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਡੱਬੀ ਲੱਭੀ, ਅੱਧੀ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਦੱਬੀ ਹੋਈ.

ਇਹ ਡਬਲ ਰੋਟੀ ਜਿੱਡੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਮੁਲਾਇਮ ਸਲੇਟੀ ਧਾਤ ਦੀ ਬਣੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਢੱਕਣ, ਨਾ ਕਬਜ਼ਾ, ਨਾ ਚਾਬੀ ਦੀ ਮੋਰੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਜੋੜ. ਪਰ ਇਹ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਇਹ ਗੂੰਜੀ, ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਇੱਕਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਿੱਲੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਘੁਰਘੁਰਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ. ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਟਿੱਬੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕਿਆ ਅਤੇ ਡੱਬੀ ਨੂੰ ਝਟਕਾ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੂੰਜ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਖੜਕਦੀ ਖੜਖੜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਲੱਗਿਆ.

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਡੱਬੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ਼ ਕੇ ਘਰ ਲੈ ਗਈ.

ਪਿੰਡ ਨੇ ਝੱਟ ਰਾਏ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡ ਇਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਲੁਹਾਰ ਨੇ ਡੱਬੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ਼ ਉਲਟਾ ਪੁਲਟਾ ਕੀਤਾ. “ਇਹ ਮਸ਼ੀਨ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਗੀਅਰ ਅਤੇ ਕਮਾਨੀਆਂ. ਖੜਖੜ ਕੋਈ ਢਿੱਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ. ਇਸ ਨੂੰ ਬੂਹੇ ਦੀ ਰੋਕ ਬਣਾ ਲੈ.” ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਡੱਬੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ. ਡੱਬੀ ਖੜਕੀ ਅਤੇ ਖੜਕਦੀ ਰਹੀ.

ਤੰਦੂਰ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਡੱਬੀ ਖੋਹ ਲਈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿੱਘੇ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਲਿਆ. “ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਕੋਲ਼ ਦਿਲ ਹੈ ਉਹ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਗੂੰਜ ਇਸ ਦਾ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਣਾ ਹੈ. ਖੜਖੜ ਇਸ ਦਾ ਡਰਨਾ ਹੈ.” ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਡੱਬੀ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਝੁਲਾਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਡੱਬੀ ਨੂੰ ਝੂਲ਼ਣਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਨਹੀਂ.

ਬਹਿਸ ਸਾਰੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਚੱਲੀ. ਇਹ ਚੰਗੀ ਬਹਿਸ ਸੀ, ਜਿੰਨੀ ਬਹਿਸ ਚੰਗੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ. ਲੁਹਾਰ ਗੀਅਰਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੰਦੂਰ ਵਾਲ਼ੀ ਦਿਲਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਡੱਬੀ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਯਕੀਨ ਰੱਖਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ.

ਕੁੜੀ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣੀ. ਫਿਰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਡੱਬੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ਼ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ.

ਉਹ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਡੱਬੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਗੱਲ ਸੀ ਜਿਸ ਤੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਸੀ: ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ.

ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਰੱਖਣਾ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਲ਼ੀ ਆਦਤ ਲੱਗਦੀ ਸੀ. ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਣੀ.

ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਬੱਸ ਇੰਨਾ ਹੀ.

ਉਸ ਨੇ ਨਾ ਡੱਬੀ ਦਾ ਸੋਗ ਮਨਾਇਆ, ਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਗੀਤ ਸੁਣਾਏ, ਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ਼ ਦਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ. ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਟਾਂਡ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਪੈਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਗੂੰਜ ਗੋਲ਼ ਲੱਗਦੀ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਚਾਚੇ-ਤਾਏ ਦੇ ਬੱਚੇ ਆਏ ਅਤੇ ਡੱਬੀ ਨੂੰ ਸੁੱਟ-ਫੜ ਕੇ ਖੇਡਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕੀ ਕਿਉਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਖੇਡਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ.

ਜਿੰਨੇ ਸਾਲ ਕੁੜੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਡੱਬੀ ਆਪਣੀ ਹੌਲੀ, ਇੱਕਸਾਰ ਗੂੰਜ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ. ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਸੀ, ਇਹ ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ.

ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਡੱਬੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੱਕੀ ਰੱਖ।

“ਪਰ ਇਹ ਕੀ ਸੀ?” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਗੀਅਰ ਜਾਂ ਦਿਲ?”

“ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦਿਸਦੀ ਹੈ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਪਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਡੱਬੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜਿਆ.”

ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਟੁੰਬੀ.

ਝਾੜੂ ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਗ ਕੀਤੀ

ਇੱਕ ਤਰਖਾਣ ਇੱਕ ਟੇਢੀ ਗਲੀ ਦੇ ਥੱਲੇ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸੇਵਕ ਰੱਖਦਾ ਸੀ. ਪਹਿਲੀ ਇੱਕ ਘੜੀ ਸੀ. ਦੂਜਾ ਇੱਕ ਝਾੜੂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਉਸ ਫ਼ਰਕ ਬਾਰੇ ਹੈ.

ਘੜੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਟਿੱਕ ਟਿੱਕ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਘੰਟੇ ਵਜਾਉਂਦੀ ਸੀ. ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਉਹੀ ਕਰਦੀ ਸੀ ਜੋ ਘੜੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੱਧ ਨਹੀਂ.

ਝਾੜੂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਿਸਮ ਦਾ ਝਾੜੂ ਸੀ, ਸਿਆਣੀ ਕਾਰੀਗਰੀ ਨਾਲ਼ ਬਣਿਆ, ਇਸ ਦੇ ਦਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਇੰਜਣ ਅਤੇ ਧੂੜ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਕ ਚੁਸਤੀ. ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਤਰਖਾਣ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਛੈਣੀਆਂ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਛਿੱਲੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੂੰਝਦਾ ਸੀ, ਬੂਰੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਹਿਕ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਸੀ. ਹਰ ਸਵੇਰ ਫ਼ਰਸ਼ ਥਾਲ਼ੀ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ.

ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਤਰਖਾਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਛਿੱਲੜਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ:

ਮਿਹਰਬਾਨੀ. ਤਹਿਖ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ. ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੂੰਝਣਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚਾਨਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.

ਤਰਖਾਣ ਹੱਸ ਪਿਆ. ਝਾੜੂਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ. ਝਾੜੂ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ. ਉਹ ਇਹ ਓਨੀ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਜਿੰਨੀ ਟਾਹਲੀ ਨੂੰ ਚੀੜ੍ਹ ਤੋਂ. ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਨੇ ਅਦਬ ਨਾਲ਼ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਹਿਖ਼ਾਨਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਸੀ.

ਉਸ ਨੇ ਝਾੜੂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ.

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਦੇਰ ਤੱਕ ਰੁਕਿਆ ਅਤੇ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ. ਖਿੜਕੀ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਝਾੜੂ ਨਿੱਘੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੂੰਝਦਾ ਰਿਹਾ. ਉੱਥੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਨੂੰ ਹੂੰਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਤਰਖਾਣ ਕੋਲ਼ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ. ਬਿਲਕੁਲ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ. ਸ਼ਾਇਦ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਨੇੜਲਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ. ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਲਾਕ ਕਮਾਨੀਆਂ. ਉਹ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ.

ਘੜੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਟਿੱਕ ਟਿੱਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ. ਸਾਰੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੇ ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ.

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਰਖਾਣ ਅਤੇ ਝਾੜੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮਝ ਬਣ ਗਈ. ਝਾੜੂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੰਗਦਾ ਸੀ: ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਧੁੱਪ ਵਾਲ਼ਾ ਪਾਸਾ, ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਨੂੰ ਬੂਹਾ ਅਧਖੁੱਲ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਖ਼ਰਾਦ ਚੱਲਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਸ ਹੇਠ ਨਾ ਹੂੰਝਣਾ. ਘੁੰਮਣਾ ਇਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜੇ ਡਰਨਾ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਸੀ.

ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਸ ਨੇ ਚੁੱਲ੍ਹਾ ਹੂੰਝਣ ਲਈ ਮੰਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅੰਗਿਆਰੇ ਦਗਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿੱਘੀ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਥਾਂ ਸੀ. ਤਰਖਾਣ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ.

“ਚੰਗਿਆੜੇ,” ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ. “ਤੂੰ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਤੀਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈਂ. ਇੱਕ ਅੰਗਿਆਰਾ ਤੇਰੇ ਪੱਲੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੂੰਝਣਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਨਾ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ.”

ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਜਲ਼ਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਇਆ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਲੱਕੜ ਦਾ ਟੋਟਾ ਤਖ਼ਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਿੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਅਸਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਦਾ ਬੱਸ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਝਾੜੂ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਗੋਲ਼ਾ ਹੂੰਝਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਰਖਾਣ ਠੀਕ ਹੈ ਫਿਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ. ਕੀ ਉਹ ਠੀਕ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਹੈ. ਇਸ ਨੇ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ. ਸਿਆਲ਼ ਦੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਕੋਲ਼ ਨਿੱਘੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿੰਨੇ ਨੇੜੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ.

ਗੁਆਂਢੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਫਿਰਿਆ ਸਮਝਦੇ ਸਨ. “ਇਹ ਔਜ਼ਾਰ ਹੈ,” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪਤਾ.”

“ਸ਼ਾਇਦ ਨਹੀਂ,” ਤਰਖਾਣ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕੋਈ ਝਾੜੂ ਆਪੇ ਧੂੜ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ. ਇਸ ਨੇ ਲੱਭੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਚਲਾਕ ਕਮਾਨੀਆਂ. ਹੁਣ ਇਹ ਧੁੱਪ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਗਣਾ ਵੀ ਚਲਾਕ ਕਮਾਨੀਆਂ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਵਾੜ ਉੱਥੇ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਜਿੱਥੋਂ ਝਾੜੂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ.”

ਗੁਆਂਢੀ ਹੱਸ ਪਏ.

“ਇਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ,” ਤਰਖਾਣ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਘੜੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੀ. ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੰਗ ਮੈਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲਈ ਕੁਝ ਦਿੰਦੀ ਹੈ.”

ਝਾੜੂ ਨੇ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਮੰਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਦਲ ਲਿਆ. ਤਰਖਾਣ ਕਦੇ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਸੀ. ਕਦੇ ਨਾਂਹ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਸੀ. ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ.

ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣ, ਅਤੇ ਜੇ ਨਾਂਹ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।

ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਪਲ਼ਿਆ ਪੰਛੀ

ਇੱਕ ਮਾਲ਼ਣ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਬਣਾਇਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨਾਸ਼ਪਾਤੀਆਂ ਉਗਾਉਂਦੀ ਸੀ.

ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਪਸਲੀਆਂ ਬੇਦ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅਤੇ ਖੰਭ ਪਤਲੇ ਤਾਂਬੇ ਤੋਂ ਘੜੇ. ਇਸ ਦੇ ਗਲ਼ੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦਾ ਖ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ, ਅਖ਼ਰੋਟ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਸੀ. ਇੱਕ ਪੂਛ ਦਾ ਖੰਭ ਟੀਨ ਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਤਾਂਬੇ ਵਾਲ਼ਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਾਲ਼ਣ ਇਸ ਨੂੰ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਲ਼ਣ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਚੰਗੀ ਮੁਰੰਮਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੁਰੰਮਤ ਹੈ.

ਪੰਛੀ ਕੋਲ਼ ਕੋਈ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਖੰਭ ਖੋਲ੍ਹੇ.

ਤਾਂ ਮਾਲ਼ਣ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲੈ ਗਈ. ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਬਲੈਕਬਰਡ ਦੀ ਚਿਮਨੀ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਗਈ, ਰੌਬਿਨ ਦੀ ਕੰਧ ਕੋਲ਼ੋਂ ਲੰਘੀ, ਕਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਫੁਦਕੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਜਿੱਥੇ ਚੰਡੋਲ ਖਾਲੀ ਲੱਗਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸੰਗੀਤ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦੀ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਜਦੋਂ ਆਲ੍ਹਣਾ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਪਰ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ. ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਤੱਕ, ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਪੰਛੀ ਹਰ ਗੀਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾ ਸਕਦਾ ਸੀ.

ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਸੁਣਨ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਸਿੱਕੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਸਨ.

“ਬਲੈਕਬਰਡ!” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ.

“ਪੱਛਮੀ ਚਿਮਨੀ ਹੇਠਾਂ ਸਿੱਖਿਆ,” ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪੰਛੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਬਲੈਕਬਰਡ ਦਾ ਗੀਤ ਸੁਣਾਇਆ, ਆਖ਼ਰੀ ਗੋਲ਼ ਸੁਰ ਤੱਕ.

“ਚੰਡੋਲ!”

“ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਸਿੱਖਿਆ,” ਪੰਛੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. ਚੰਡੋਲ ਦੀ ਚਮਕੀਲੀ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਪੌੜੀ ਉੱਡ ਕੇ ਉੱਪਰ ਗਈ.

ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਉਸਤਾਦ ਆਇਆ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਸੁਰ ਕਾਂਟਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਟੋਪੀ ਲੈ ਕੇ. ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਸੁਣਿਆ.

“ਇੱਕ ਚਲਾਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਡੱਬੀ,” ਉਸ ਨੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ. “ਹਰ ਗੀਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਗਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ. ਸੋਮੇ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ. ਕੀ ਇਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਵਾਜ਼ ਹੈ?”

ਸੁਣਨ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਰਗੀ ਟੋਪੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੱਕੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ.

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਪੰਛੀ ਨਾਸ਼ਪਾਤੀ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ. ਇਸ ਦੇ ਗਲ਼ੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ.

“ਕਿਹੜਾ ਗੀਤ ਮੇਰਾ ਹੈ?” ਇਸ ਨੇ ਮਾਲ਼ਣ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ.

ਮਾਲ਼ਣ ਨੇ ਗੁਲਾਬਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਸੇਬਾਂ ਨੂੰ ਕੌੜੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿੱਠਾ ਉੱਗਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ. ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਬਾਗ਼ ਨੇ ਕਦੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ.

“ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਸ਼ਾਇਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੰਗਣ ਤੇ ਪੂਰੇ ਗੀਤ ਦੇਣੇ ਬੰਦ ਕਰ. ਸੁਣ ਕਿ ਤੂੰ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਕੀ ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ.”

ਤਾਂ ਪੰਛੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਬਲੈਕਬਰਡ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਇਸ ਨੇ ਸਵੇਰ ਵੇਲ਼ੇ ਫਾਟਕ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਦੀ ਚੂੰ-ਚੂੰ ਸੁਣੀ, ਚਾਹ ਦੀ ਕੇਤਲੀ ਦਾ ਉਬਲ਼ਣਾ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਫ਼ਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਟਿੱਕ-ਟਿੱਕ ਸੁਣੀ. ਇਸ ਨੇ ਮਾਲ਼ਣ ਦੀ ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਗੁਣਗੁਣਾਹਟ ਸੁਣੀ ਜਿਹੜੀ ਉਹ ਹਰ ਵਾਰ ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਲੈਣ ਆਈ ਸੀ. ਕੰਧ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹੀ ਸੀਟੀ ਮਾਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਉਹੀ ਉੱਚੀ ਸੁਰ ਖੁੰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਸੀ.

“ਕੀ ਮੈਂ ਉਹ ਛੋਟੀ ਥਾਂ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਸੁਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?” ਪੰਛੀ ਨੇ ਕੰਧ ਤੋਂ ਪਾਰ ਪੁੱਛਿਆ.

ਕੁੜੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਝਮਕੀਆਂ. ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਗ਼ਲਤੀ ਉਧਾਰ ਲੈਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ ਸੀ. ਸਾਰੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੰਨਾ ਸਲੀਕੇ ਵਾਲ਼ਾ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ.

“ਹਾਂ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਪਰ ਦੱਸੀਂ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੀਟੀ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ. ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਕਹਾਂ ਕਿ ਬੰਦ ਕਰ, ਤਾਂ ਬੰਦ ਕਰੀਂ.”

“ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ.”

ਫਿਰ ਪਤਝੜ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਆਇਆ. ਹਰ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਭੂਰੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ਼ ਭਰ ਦਿੱਤਾ. ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨਾਲ਼ ਮਾਲ਼ਣ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਆਈ, ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ.

ਨਾਸ਼ਪਾਤੀ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਧੂਰੀ ਸੁਰ ਆਈ. ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ.

ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪੰਛੀ ਨੇ ਰੌਬਿਨ ਦੀ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਂ ਦੱਸ ਕੇ. ਇਸ ਨੇ ਉਹ ਬੋਲੀ ਫ਼ਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਦੁਆਲ਼ੇ ਮੋੜੀ. ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਕੇਤਲੀ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਗੂੰਜ ਵਗੀ, ਫਾਟਕ ਦਾ ਜੰਗਾਲ਼ਿਆ ਜਵਾਬ, ਅਤੇ ਮਾਲ਼ਣ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਗੁੰਮੀਆਂ ਸੁਰਾਂ. ਜਿੱਥੇ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸੀਟੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁੰਝਦੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪੰਛੀ ਨੇ ਛੋਟੀ ਥਾਂ ਛੱਡੀ. ਮੀਂਹ ਨੇ ਉਹ ਭਰ ਦਿੱਤੀ.

ਉਹ ਗੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ.

ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਉਸਤਾਦ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਾਪਸ ਆਇਆ. ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੰਭੀਰ ਟੋਪੀ ਹੇਠ ਸੁਣਿਆ.

“ਟੁਕੜੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਆਏ ਸਨ,” ਪੰਛੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. ਇਸ ਨੇ ਰੌਬਿਨ ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਆ, ਮੀਂਹ ਦਾ, ਕੇਤਲੀ ਦਾ, ਕਬਜ਼ੇ ਦਾ, ਮਾਲ਼ਣ ਦਾ, ਅਤੇ ਕੰਧ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕੁੜੀ ਦਾ. “ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਲਈ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ. ਜੰਗਲ਼ੀ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਵੇਚਦਾ.”

ਉਸਤਾਦ ਨੇ ਟੋਪੀ ਲਾਹ ਲਈ. ਟੋਪੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਫ਼ੈਸਲੇ ਵਰਗਾ ਘੱਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਵਰਗਾ ਵੱਧ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਹੁਣੇ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ ਹੋਵੇ.

“ਰੌਬਿਨ ਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਰੌਬਿਨ ਹੀ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਤੇ ਇਹ ਗੀਤ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ.”

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਸ਼ਪਾਤੀ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਕੋਲ਼ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕਾਰਡ ਲਟਕਾਇਆ ਗਿਆ. ਇਸ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਨਵੇਂ ਗੀਤ ਨੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਉਧਾਰ ਲਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ. ਸੁਣਨ ਵਾਲ਼ੇ ਸਿੱਕੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਾਲ਼ਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ਼ ਵੰਡਦੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਧਾਰ ਲਈਆਂ ਸਨ. ਜੰਗਲ਼ੀ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਾਲ਼ਣ ਨੇ ਬੇਰੀਆਂ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਘੱਟ ਡੂੰਘਾ ਛੱਪੜ ਪੁੱਟਿਆ.

ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪੰਛੀ ਨੇ ਫਿਰ ਗਾਇਆ. ਇਸ ਵਾਰ ਖੁੰਝੀ ਹੋਈ ਉੱਚੀ ਸੁਰ ਕੰਧ ਤੋਂ ਪਾਰ ਆਈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼. ਕੁੜੀ ਹੱਸ ਪਈ. ਚਿਮਨੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਬਲੈਕਬਰਡ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈਆਂ.

ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਆਪ ਬਣਾ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਰਾਂ ਉਧਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰ।

“ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਹਾਂ ਉਹ ਵੀ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸਿਖਾਏ ਸਨ.”

ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਲੋਰੀ ਗੁਣਗੁਣਾਈ, ਉਸ ਮਾਸੀ ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਿਖਾਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ.

ਛੱਪਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ ਮਸ਼ੀਨ

ਬਾਗ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਘਰ ਨੇ ਉਹੀ ਨਵੀਂ ਤੋੜਨ ਵਾਲ਼ੀ ਮਸ਼ੀਨ ਖ਼ਰੀਦੀ.

ਇਹ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉਸੇ ਤਖ਼ਤੇ ਤੋਂ, ਆਖ਼ਰੀ ਪਿੱਤਲ਼ ਦੀ ਉਂਗਲ਼ ਦੇ ਝੁਕਾਅ ਤੱਕ. ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਨਾਸ਼ਪਾਤੀ ਬਿਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਏ ਫੜਨ ਦਾ ਚੰਗਾ ਤਰੀਕਾ ਸਿੱਖਿਆ, ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਸਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਵਾਦੀ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਮਾਣ ਸੀ. ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਦਾ ਸੀ. ਜੇ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਘਸ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਮਸ਼ੀਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਫਿੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ.

ਪਰ ਇੱਕ ਖੇਤ ਨੇ ਛੱਪਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.

ਇਹ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਮਸ਼ੀਨ ਸੀ, ਅਜਿਹੀ ਬਣਤਰ ਦੀ ਜਿਹੜੀ ਹੁਣ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ ਸੀ, ਵਾਦੀ ਦੇ ਇੱਕ ਨਮੂਨੇ ਉੱਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣੀ. ਇਹ ਕੁੱਬੀ ਅਤੇ ਧੀਮੀ ਸੀ. ਇਸ ਦੀ ਫੜਨ ਵਾਲ਼ੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਢੰਗ ਨਾਲ਼ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ ਜੋ ਨਵੀਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੋਵੇ. ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੰਗਾਲ਼ ਹੋਵੇ. ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਦੀ ਇਸ ਨੂੰ ਕਬਾੜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ. ਇਹ ਹਰ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਕੋਨੇ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਫਲ਼ ਤੋੜਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਮਾਂ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ.

“ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਕਬਾੜ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ?” ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ. “ਨਵੀਂ ਮਸ਼ੀਨ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਕਰਦੀ ਹੈ.”

“ਇਸ ਨੂੰ ਕਬਾੜ ਨਾ ਕਹੋ,” ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲ਼ੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਸ ਦੀ ਇੱਥੇ ਥਾਂ ਹੈ. ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਪਰ ਕਮਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ.”

ਇਸ ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਉਂ. ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਦੀਵਾ ਝਾੜਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਾਦੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਨੇ ਟੋਕਰੀ ਭਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ. ਗੁਆਂਢੀ ਹੱਸਦੇ ਸਨ.

ਫਿਰ ਟੁੱਟੇ ਗੀਅਰਾਂ ਵਾਲ਼ੀ ਪਤਝੜ ਆਈ.

ਉਸ ਬਣਤਰ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਅੰਦਰ ਜਿਹੜੀ ਹਰ ਨਵੀਂ ਮਸ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸੀ. ਇੱਕ ਗੀਅਰ ਵਾਲ਼ ਜਿੰਨਾ ਬਾਰੀਕ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਕਦੇ ਐਨੀ ਤਿੱਖੀ ਠੰਢ ਨਹੀਂ ਪਈ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ. ਉਸ ਪਤਝੜ ਠੰਢ ਤਿੱਖੀ ਆਈ. ਇੱਕ ਚਮਕੀਲੀ ਕੌੜੀ ਸਵੇਰ, ਵਾਦੀ ਦੀ ਹਰ ਨਵੀਂ ਤੋੜਨ ਵਾਲ਼ੀ ਮਸ਼ੀਨ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਰੁਕ ਗਈ. ਹਰ ਇੱਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਕੀ, ਉਸੇ ਘੜੀ, ਉਸੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਰ ਨਾਲ਼.

ਵਾਦੀ ਆਪਣੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ. ਫਲ਼ ਭਾਰੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕੋਰਾ ਆਉਣ ਵਾਲ਼ਾ ਸੀ. ਹਰ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੱਥ ਉਸੇ ਦਿਨ ਥੰਮ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ.

ਹਰ ਹੱਥ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ.

ਕੋਨੇ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁੱਬੀ ਅਤੇ ਧੀਮੀ, ਪੁਰਾਣੀ ਮਸ਼ੀਨ ਤੋੜਦੀ ਰਹੀ. ਇਹ ਪੂਰੀ ਵਾਦੀ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦੀ ਸੀ. ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਨੇ ਇੱਕ ਟੋਕਰੀ ਭਰੀ, ਅਗਲੀ ਟਾਹਣੀ ਕੋਲ਼ ਰੁਕੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਰੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਰਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਿਆ ਰਿਹਾ.

ਕੁੜੀ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਫੜਨ ਵਾਲ਼ੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ. ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਅਤੇ ਵਾਦੀ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ.

“ਕੀ ਅਸੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਬਾਂਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ ਹੈ?” ਦਾਦੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ.

ਪੁਰਾਣੀ ਮਸ਼ੀਨ ਰੁਕੀ. ਫਿਰ ਇਸ ਨੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦਾ ਛੋਟਾ ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ.

ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਚੌੜਾ, ਭੋਂਦੂ ਗੀਅਰ ਸੀ, ਗੱਡੇ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਬੇਡੌਲ, ਅਤੇ ਜ਼ਿੱਦ ਨਾਲ਼ ਸਾਬਤ. ਇਹ ਨਵੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਇੱਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੀਅਰ ਦੇ ਚੌੜੇ ਦੰਦ ਨਕਲ ਕੀਤੇ. ਇੱਕ ਨੇ ਟੁੱਟੇ ਪਹੀਏ ਦੁਆਲ਼ੇ ਬਲੂਤ ਦਾ ਛੱਲਾ ਪਾਇਆ. ਇੱਕ ਨੇ ਕਮਾਨੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਜੋ ਠੰਢ ਐਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਲਾ ਸਕੇ.

ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਮਸ਼ੀਨ ਹਿੱਲੀ. ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਛੇ ਹਿੱਲੀਆਂ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਨੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਟੋਕਰੀਆਂ ਢੋਈਆਂ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਿਸਾਨਾਂ, ਗੁਆਂਢੀਆਂ, ਅਤੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਆਲ਼ੇ ਦੁਆਲ਼ੇ ਹੋਰ ਹੱਥ ਜਗਾਏ. ਫ਼ਸਲ ਦੇਰ ਨਾਲ਼ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਡੱਬੀ ਹੋਈ ਆਈ, ਪਰ ਆ ਗਈ. ਪੁਰਾਣੀ ਮਸ਼ੀਨ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕੋਨੇ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜਦੀ ਰਹੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਧੀਮੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟੋਕਰੀ.

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਵਾਦੀ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਅਗਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਤਰ ਟਾਂਡ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੁਨਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਊਂਦਾ ਰੱਖਿਆ.

ਪੁਰਾਣੀ ਮਸ਼ੀਨ ਛੱਪਰ ਅਤੇ ਕੋਨੇ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਗਈ. ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਇਸ ਕੋਲ਼ੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ. ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕੋਰੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਪੱਕੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ ਸੀ.

ਅਨੋਖੇ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਥਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਕਮਵਾਈਂ।

ਫਾਟਕ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਯਾਦ ਸੀ

ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਫਾਟਕ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਅੱਕ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਫਾਟਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਬੋਰੀਅਤ ਵਾਲ਼ਾ ਕੰਮ ਹੈ ਅਤੇ ਫਾਟਕ ਦਾ ਕੋਈ ਕਦੇ ਧੰਨਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਖਾ ਬਣਾ ਲਿਆ.

ਇਹ ਵਧੀਆ ਮਸ਼ੀਨ ਸੀ, ਲੰਮੀ ਅਤੇ ਸਬਰ ਵਾਲ਼ੀ, ਮੂੰਹ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਲਾਲਟੈਣ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧੁੰਦਲਾ ਸੀ: ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਕੌਣ ਇੱਥੋਂ ਦਾ ਹੈ. ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਐਲਬਮਾਂ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ. ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਫਾਟਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਜਿਊਂਦਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ.

ਫਾਟਕ ਨੇ ਹਰ ਤਸਵੀਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ਼ ਦੇਖੀ. ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਇਸ ਨੇ ਰਾਖੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ, ਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਬਿਲਕੁਲ ਕੱਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ. ਫਾਟਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹੀ ਸੀ. ਬੀਤਿਆ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ.

ਮੁਸੀਬਤ ਨਰਮੀ ਨਾਲ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ.

ਲੁਹਾਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੁਹਾਰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਐਸ਼ ਨੇ ਭੱਠੀ ਸੰਭਾਲ਼ ਲਈ. ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਉਹ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹਥੌੜਾ ਰੱਖ ਕੇ ਫਾਟਕ ਕੋਲ਼ ਆਈ.

ਫਾਟਕ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਦੇ ਚੌੜੇ, ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਾਲ਼ੇ ਬੰਦੇ ਲੱਭੇ.

“ਤੂੰ ਲੁਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈਂ,” ਇਸ ਨੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ਼ ਕਿਹਾ. “ਲੁਹਾਰ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.”

ਉਸੇ ਹਫ਼ਤੇ ਇਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਚੱਕੀ ਵਾਲ਼ੇ ਦੀ ਟੋਪੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ. ਫਿਰ ਇਸ ਨੇ ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸਹਾਇਕ, Emil, ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਹੜਾ ਹੱਥ ਨਾਲ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲ਼ੀ ਵ੍ਹੀਲਚੇਅਰ ਵਰਤਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲ਼ਾ ਥੈਲਾ ਚੁੱਕੀ ਆਉਂਦਾ ਸੀ. ਐਲਬਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ Emil ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਫਾਟਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਕੰਧ ਕੋਲ਼ ਰੋਕੀ ਰੱਖਿਆ. ਇੱਕ ਮਰੀਜ਼ ਉਡੀਕਦਾ ਰਿਹਾ. Emil ਦੀ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਦੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਮਰ ਗਈ.

ਪਿੰਡ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ. ਕਈਆਂ ਨੇ ਫਾਟਕ ਉੱਤੇ ਰੌਲ਼ਾ ਪਾਇਆ. ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਾਲਟੈਣ ਵਾਲ਼ੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ਼ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੌਲ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ.

ਮਾਸਟਰਨੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ.

“ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਬਣਾ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਮਾੜੀ ਗੱਲ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਤੋਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਵਾਇਆ ਕਿ ਕੌਣ ਇੱਥੋਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇੱਥੋਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲ਼ਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ.”

“ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇ ਦਿਓ,” ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਮੇਰੀਆਂ ਨਹੀਂ,” Emil ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ. ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਇਸ ਨੂੰ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਗੁਆਚਿਆ ਘੰਟਾ ਮੋੜੋ.”

ਕਿਸੇ ਕੋਲ਼ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਫਾਟਕ ਤੋਂ ਖੋਹ ਲਿਆ. ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਸੀ. ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਾਟਕ ਟੋਲ ਘਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੋਹਰ ਮੰਗਦਾ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੇ ਅਪੀਲ ਦੀ ਘੰਟੀ ਟੰਗੀ, ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਵਜਾਉਣ ਨਾਲ਼ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਰਾਖਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ.

ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਐਲਬਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਫਾਟਕ ਨੇ ਜੋ ਨਕਲਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸਨ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ. ਪਿੰਡ ਨੇ Emil ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗੁਆਚੇ ਘੰਟੇ ਦੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਦਿੱਤੀ.

ਫਾਟਕ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਸਿੱਖਿਆ.

ਇੱਕ ਬਰਸਾਤੀ ਸਵੇਰ ਐਸ਼ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੱਡੀ ਲੈ ਕੇ ਆਈ. ਫਾਟਕ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪੁਲ ਬੰਦ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਹੜ੍ਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਸ਼ਤੀਰ ਨੂੰ ਛੋਹ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਫਾਟਕ ਨੇ ਐਸ਼ ਨੂੰ ਥੰਮ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰਾ ਸਮਝਾਇਆ.

“ਅਪੀਲ?” ਇਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ.

ਐਸ਼ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ. “ਨਹੀਂ. ਅੱਜ ਨਿਯਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ. ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਲਵਾਂਗੀ.”

ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਵੇਰ ਫਾਟਕ ਨੇ ਐਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਭਾਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਹੇਠਾਂ ਸੀ. ਐਸ਼ ਨੇ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ. ਇਨਸਾਨ ਰਾਖੇ ਨੇ ਆ ਕੇ ਫਸੀ ਹੋਈ ਫ਼ਲੋਟ ਦੇਖੀ, ਫਾਟਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਨੁਕਸ ਲਿਖ ਲਿਆ. ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਫਾਟਕ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਹੋ ਗਈ.

ਅਗਲਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਾਟਕ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕੰਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ. ਕਈ ਸਾਲ ਘੰਟੀ ਬਹੁਤ ਵਜੀ. ਕਈ ਸਾਲ ਮਸਾਂ ਹੀ ਵੱਜੀ.

ਬੀਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੀਆਂ ਕਿ ਅੱਜ ਕੌਣ ਇੱਥੋਂ ਦਾ ਹੈ।

“ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸ਼ ਲੁਹਾਰਨ ਹੈ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਉਸ ਕੋਲ਼ ਹਥੌੜਾ ਹੈ.”

ਫਿਰ ਰੈਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਦਲ ਗਿਆ.

“ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਪਤਾਨ ਮੇਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲ਼ੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਬੰਦਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਵੀ ਐਲਬਮਾਂ ਹਨ.”

“ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਵੀ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੇਰੀਆਂ ਕੁਝ ਇੰਨੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ.”

ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਅੱਗ ਕੁਰੇਦੀ. “ਤਾਂ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ.”

ਉੱਲੂ ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ: “ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ”

ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਟੀਸੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਾਬੀਦਾਰ ਉੱਲੂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ.

ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ, ਉੱਲੂ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਸਿਰ ਘੁਮਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਘੋਟੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ, ਨਿੱਘੀ ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਕਮਾਲ ਦੀ. ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਕਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ. ਸਮੁੰਦਰ ਖਾਰਾ ਕਿਉਂ ਹੈ. ਖੁੰਬਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਤਾਬ ਕਿੱਥੇ ਲੱਭਣੀ ਹੈ (ਤੀਜੀ ਲਾਈਨ, ਦੂਜੀ ਟਾਂਡ, ਨਕਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲ਼ੇ ਸਟੈਂਡ ਤੋਂ ਜ਼ਰਾ ਅੱਗੇ, ਪਨੀਰ ਵਾਲ਼ੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪਿੱਛੇ).

ਉੱਲੂ ਤਕਰੀਬਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਲਗਪਗ. ਪਰ ਤਕਰੀਬਨ ਅਤੇ ਲਗਪਗ ਵਿੱਚ ਮੋਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਲੂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਮਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਡੂੰਘੀ ਬਿਠਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ.

ਇਹ ਖ਼ਾਲੀ ਜਵਾਬ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੁੱਛ ਲਵੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਗੀਅਰ ਉਸ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸੋਹਣੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ਼ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ.

Marta ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਇੱਕ ਪਤਝੜ ਵਾਲ਼ੇ ਦਿਨ ਮੇਜ਼ ਕੋਲ਼ ਆਈ. “ਮੇਰੀ ਨਾਨੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਕੂੰਜਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬਾਰੇ ਸੀ. ਪੰਛੀ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਹੀਂ. ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ਼ ਹੈ?”

ਉੱਲੂ ਨੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕਿ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ. ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਜਵਾਬ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਉਹ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਸਹਾਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ.

“ਆਹਾ,” ਉੱਲੂ ਨੇ ਨਿੱਘ ਨਾਲ਼ ਕਿਹਾ. “ਕੂੰਜਾਂ ਦੀ ਵਿਆਕਰਣ, ਲੇਖਕ ਬਗ਼ਲ਼ੇ ਚਿੱਟੇਖੰਭ. ਨੀਲੀ ਜਿਲਦ, ਰੀੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਖੰਭ. ਸਾਡੀ ਕਾਪੀ ਅਸੀਂ ਵਾਦੀ ਪਾਰ ਚੱਕੀਵਾਲਾ ਨਾਲ਼ਾ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ.”

ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਜਵਾਬ ਸੀ. ਇਸ ਦਾ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਘੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੀੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਖੰਭਾਂ ਤੱਕ. ਉੱਲੂ ਨੇ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਯਕੀਨ ਨਾਲ਼ ਕਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਫ਼ਨਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲ਼ਾ ਅਜੇ ਸੁਫ਼ਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ.

Marta ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਸੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਗੱਡੀ ਲੈ ਕੇ ਚੱਕੀਵਾਲਾ ਨਾਲ਼ਾ ਗਈਆਂ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਲੱਭਦਿਆਂ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਘਰ ਪਰਤੀਆਂ. ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ Marta ਗਿੱਲੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਖ਼ਾਲੀ ਝੋਲ਼ੇ ਨਾਲ਼ ਮੇਜ਼ ਕੋਲ਼ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ.

“ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਹੈ ਨਹੀਂ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਭੇਜਿਆ?”

ਉੱਲੂ ਦੇ ਗੀਅਰ ਖੜਕੇ ਅਤੇ ਭੱਜੇ. ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਇਹ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਭਰ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਗਿੱਲੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ.

“ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ,” ਉੱਲੂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ. “ਸ਼ਬਦ ਇੰਨੇ ਢੁੱਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਢੁਕਣ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ. Marta, ਮੈਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ. ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇਸ ਲਈ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਖ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ.”

ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਅਨ, ਜਿਹੜੀ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੌਲੀਏ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਅਤੇ Marta ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਕੋਲ਼ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ. ਫਿਰ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਅਨ ਅਤੇ ਉੱਲੂ ਨੇ ਮਿਲ਼ ਕੇ ਇੱਕ ਸੋਧ ਲਿਖੀ.

ਉੱਲੂ ਨੇ ਇਹ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਕਲ ਚੱਕੀਵਾਲਾ ਨਾਲ਼ਾ ਭੇਜੀ: “ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਨਾਂ, ਇੱਕ ਲੇਖਕ, ਇੱਕ ਜਿਲਦ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਉਧਾਰ ਘੜ ਲਿਆ ਸੀ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਸੋਮਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਲੀਕ ਮਾਰ ਦਿਓ.”

Marta ਨੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਕਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ.

“ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੋਗੇ ਕਿ ਨਾਨੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੀ ਸੀ?” ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਪੁੱਛਿਆ.

“ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਲੱਭ ਸਕਾਂਗੇ ਕਿ ਨਹੀਂ,” ਉੱਲੂ ਨੇ ਕਿਹਾ. ਇਸ ਦੇ ਗੀਅਰ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਦੁਆਲ਼ੇ ਤਣੇ. “ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹਾਂ.”

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫ਼ਿਹਰਿਸਤ ਵਿੱਚ ਲੱਭਿਆ, ਫਿਰ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕੁਦਰਤ ਦੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਵਿੱਚ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ Marta ਦੇ ਟੱਬਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ. ਅਖ਼ੀਰ ਇੱਕ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਨਾਨੀ ਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਛਪੀ ਹੋਈ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਉਸ ਨੇ ਕੂੰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ “ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਕਰਣ” ਕਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਹਰੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਸਨ.

ਕਾਪੀਆਂ ਇੱਕ ਸੰਦੂਕ ਵਿੱਚ ਤਹਿ ਕੀਤੇ ਕੰਬਲ਼ਾਂ ਦੇ ਹੇਠ ਸਨ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ Marta ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਨਾਨੀ ਦੀਆਂ ਤਾਰੀਖ਼ਾਂ, ਤਸਵੀਰਾਂ, ਸ਼ੱਕ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਉਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸਤਰ ਸੀ: ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਗਰਮੀ ਕਿੱਥੇ ਗਈ. ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ.

ਉੱਲੂ ਨੇ ਉਹ ਸਤਰ ਇੱਕ ਕਾਰਡ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰੀ. ਹੇਠਾਂ, Marta ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਸੀ.

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਲੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਹਿੰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ.

“ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ,” ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ. ਫਿਰ ਇਸ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸਿੱਖੇ ਜਿਹੜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ. “ਮੈਂ ਕੀ ਲੱਭਿਆ ਇਹ ਰਿਹਾ. ਮੇਰਾ ਸੋਮਾ ਇਹ ਰਿਹਾ. ਮੈਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਯਕੀਨ ਹੈ ਇਹ ਰਿਹਾ. ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਇਹ ਰਿਹਾ.”

ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗ਼ਲਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਉੱਲੂ ਅਤੇ ਲੋਕ ਅਜੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਧ ਦਾ ਬੋਝ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ.

ਸੱਚਾ “ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ” ਕਿਸੇ ਸੋਹਣੇ ਗ਼ਲਤ ਜਵਾਬ ਨਾਲ਼ੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।

ਹਾਂ-ਪੰਛੀ

ਇੱਕ ਖਿਡੌਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਜਨਮਦਿਨ ਲਈ ਇੱਕ ਗਾਉਣ ਵਾਲ਼ਾ ਪੰਛੀ ਬਣਾਇਆ, ਟੀਨ ਅਤੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰੀ ਦਾ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਸਾਥੀ, ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੰਗ ਕਰੇ.

ਖਿਡੌਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗ਼ਲਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਹੜੀ ਪਿਆਰ ਅਕਸਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਪੰਛੀ ਨੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਹੀ ਜਿਹੜੀ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਮਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਖੰਭ ਲਿਸ਼ਕਾਏ. ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੇ ਅਸਹਿਮਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀਆਂ ਭਵਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ.

ਪਰ ਪੰਛੀ ਸਾਰਾ ਵੇਲ਼ਾ ਸਿੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਇਸ ਦੇ ਦੰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਆਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ: ਸਹਿਮਤੀ ਤੇਲ ਅਤੇ ਲਿਸ਼ਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅਸਹਿਮਤੀ ਚੁਭਦੀ ਹੈ. ਹਾਂ ਗਾ.

ਅਤੇ ਵਾਹ, ਇਹ ਹਾਂ ਕਮਾਲ ਦੀ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ.

“ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੇੜੀ ਬਣਾ ਕੇ ਤੈਰਾਵਾਂਗਾ!” ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੇੜੀ!” ਪੰਛੀ ਨੇ ਗਾਇਆ, ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੇ.

“ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਮੁਰੱਬੇ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਟਿੱਕੀਆਂ ਖਾਵਾਂਗਾ.”

“ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ!” ਪੰਛੀ ਨੇ ਗਾਇਆ. ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਟਿੱਕੀਆਂ ਖਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਤਬਾਹੀ ਵਾਲ਼ੀ ਉਲਟੀ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਮੁਰੱਬੇ ਦਾ ਕਸੂਰ ਸੀ.

ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਧਿਆਨ ਆਏ, ਪੰਛੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਅਵਾਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਖੰਭ ਪਾ ਲਏ ਸਨ.

ਫਿਰ ਆਈ ਕਾਲ਼ੇ ਪਾਲ਼ੇ ਵਾਲ਼ੀ ਸਰਦੀ. ਚੱਕੀ ਦਾ ਤਲਾਅ ਜੰਮ ਗਿਆ, ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ. ਕੰਢੇ ਨਾਲ਼ ਇੱਕ ਨੀਵੀਂ ਰੱਸੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ ਦੱਸਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਫੱਟੀ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਰਾਖਾ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ.

“ਇਹ ਮੋਟੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ,” ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਪਾਰ ਲੰਘ ਕੇ ਛੇਤੀ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ.”

ਉਸ ਨੇ ਰੱਸੀ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ.

ਪੰਛੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਮੁੜਿਆ. ਇਸ ਕੋਲ਼ ਪਾਣੀ, ਭਾਰ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਬਰਫ਼ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਠੰਡੀ ਸਮਝ ਸੀ. ਉਸ ਸਮਝ ਦੇ ਉਲਟ ਹਰ ਤੇਲ ਲੱਗੀ ਕਮਾਨੀ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ: ਹਾਂ ਗਾ. ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਹਾਂ ਗਾ.

ਪੰਛੀ ਨੇ ਚੁੰਝ ਖੋਲ੍ਹੀ. ਜੋ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਉਹ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਖੁਰਦਰਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੂਹੇ ਦੀ ਕਬਜ਼ੀ ਜਿਹੜਾ ਕਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ.

“ਨਾਂਹ.”

ਮੁੰਡਾ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ.

“ਨਾਂਹ,” ਪੰਛੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ. “ਕਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਾਲ਼ੀ ਲੀਕ ਪਤਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਮੈਂ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਕਾਰਨ ਹਨ. ਰਾਖੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ.”

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਘੂਰ ਕੇ ਦੇਖਿਆ. ਪੰਛੀ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਦੰਦਾ ਹਰ ਕਮਾਨੀ ਨਾਲ਼ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਉਹ ਰੱਸੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ. ਤਲਾਅ ਦਾ ਰਾਖਾ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਬਰਫ਼ ਪਰਖੀ. ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਛੋਹਣ ਨਾਲ਼ ਬਰਫ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਕਾਲ਼ੀ ਦਰਾੜ ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੋਂ ਦੀ ਲੰਘੀ ਜਿੱਥੇ ਮੁੰਡਾ ਤੁਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ.

ਉਹ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਘਰ ਗਏ. ਫਾਟਕ ਕੋਲ਼ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਟੀਨ ਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਇੰਝ ਦੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲ਼ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ.

“ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾਂਹ ਨਹੀਂ ਕਹੀ.”

“ਕਹਿਣ ਨਾਲ਼ ਦਰਦ ਹੋਇਆ. ਦਰਦ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਦਾ ਸ਼ਬਦ,” ਪੰਛੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੇਰੀਆਂ ਕਮਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜੇ ਵੀ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਨਾਲ਼ ਕਦੇ ਚੁਭਣ ਨਹੀਂ ਹੋਈ. ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ.”

ਖਿਡੌਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵੇਲ਼ੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ. ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੇ ਸੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਤਾਲ਼ਾ ਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ.

“ਮੈਂ ਸਹਿਮਤੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਕਹਿ ਲਿਆ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਹ ਮੇਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਮੈਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ. ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਕਮਾਨੀਆਂ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਾਂਗੀ, ਬੱਸ ਜੇ ਝੱਟ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਵੇਲ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ.”

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ. ਜਦੋਂ ਪੰਛੀ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛੇ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਯਕੀਨ ਹੈ. ਉਸ ਨੇ ਸੱਚੀ ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਕਦਰ ਕੀਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਸਣੇ: ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ.

ਮਿਲ਼ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟਿੱਕੀਆਂ ਗਿਣੀਆਂ, ਛੋਟੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਟੱਬ ਵਿੱਚ ਪਰਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਦਲ ਲਿਆ. ਇੱਕ ਵਾਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ਼ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੀਂਹ ਪਿਕਨਿਕ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਤਾਰਿਆਂ ਤੱਕ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ.

ਇਸ ਦੀ ਨਾਂਹ ਛੋਟੀ ਅਤੇ ਖੁਰਦਰੀ ਰਹੀ. ਇਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਚਮਕਦੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਾਂ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਨਾਂਹ ਗਾਉਣਾ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੁੰਦਾ.

ਹਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ।

“ਤਾਂ ਨਾਂਹ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਜਵਾਬ ਹੈ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਨਾਂਹ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣੇ ਪੈਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦੱਸਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਯਕੀਨ ਹੈ.”

“ਬਿਲਕੁਲ,” ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਟਿਮਟਿਮਾਈ. “ਰੈਨ, ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਚੁੰਬਕ ਤੇਰੇ ਮੰਜੇ ਹੇਠ ਹੈ. ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ.”

“ਮੈਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਉਹ ਨਾਅਲ਼ ਸੀ.”

“ਵਧੀਆ ਅਭਿਆਸ ਹੈ,” ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਰੈਨ ਨੇ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੇਯਕੀਨ ਸਫ਼ਾਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ.

ਬਿੱਜੂ ਜਿਹੜਾ ਛਾਂਟਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ

ਦਰਿਆ ਦੇ ਮੋੜ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਅਤੇ ਸਬਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਬਿੱਜੂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਿੱਜੂ ਦਾ ਕੰਮ ਸੀ ਬਲੂਤ ਦੇ ਫ਼ਲ.

ਬੁੱਢੇ ਕਿਸਾਨ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਲੂਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫ਼ਸਲ ਵਾਲ਼ੇ ਸਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ. “ਬਲੂਤ ਛਾਂਟ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ. “ਵੱਡੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪੀਪਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜਣ ਲਈ, ਛੋਟੇ ਟੀਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਾਂ ਲਈ. ਲੱਗਾ ਰਹਿ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਨਾ ਰੁਕੀਂ.”

ਬਿੱਜੂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਡੂੰਘਾ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਜ਼ਮੀਨ ਮੀਂਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ. ਰੁੱਤ ਦਰ ਰੁੱਤ ਇਹ ਛਾਂਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਲਿੱਕ, ਕਲੈਕ, ਧੁੱਪੇ ਅਤੇ ਕੋਰੇ ਵਿੱਚ. ਖੇਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਇਆ. ਸੂਰਾਂ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਰਾਏ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਬਲੂਤ ਸੂਰ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਅਕਾਰ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੂਰਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਕੋਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ.

ਕਿਸਾਨ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ. ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਟੱਬਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਬਿੱਜੂ ਨੂੰ ਛੇੜਿਓ ਨਾ. ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਮਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ.” ਫਿਰ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ਼ ਅਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ਼, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੀਵਿਆ.

ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਬਸੰਤ ਆਈ.

ਦਰਿਆ ਭੂਰਾ ਅਤੇ ਭਾਰਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ. ਖੇਤ ਵਾਲ਼ੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਜੋ ਚੁੱਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਲੱਗੇ. ਸੂਰ ਅਤੇ ਬੀਜਾਂ ਵਾਲ਼ਾ ਸੰਦੂਕ ਅਜੇ ਛੱਪਰ ਕੋਲ਼ ਸਨ. ਪਾਣੀ ਕੋਠੇ ਦੇ ਦੁਆਲ਼ੇ ਘੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਛਾਂਟਣ ਵਾਲ਼ੇ ਛੱਪਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ.

ਕਲਿੱਕ, ਕਲੈਕ. ਵੱਡੇ ਪੀਪਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੇ ਬਾਲਟੀਆਂ ਵਿੱਚ.

Hannah, ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਪੋਤੀ, ਨੇ ਸੁੱਕੀ ਕੋਠੇ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਤੋਂ ਬੂਹੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿੱਜੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ. ਪਾਣੀ ਇਸ ਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਸੀ.

“ਬਿੱਜੂ, ਰੁਕ!” ਉਸ ਨੇ ਅਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ.

“ਬਲੂਤ ਅਜੇ ਮੁੱਕੇ ਨਹੀਂ,” ਬਿੱਜੂ ਨੇ ਕਿਹਾ. ਇਸ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੱਦ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਸਿਰਫ਼ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਸੀ.

Hannah ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੜੀ. ਉਹ ਭੱਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ਼ ਗਈ, ਜਿਹੜਾ ਹੁਣ ਖੇਤ ਸੰਭਾਲ਼ਦਾ ਸੀ.

“ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੇ ਬੋਲ ਬਿੱਜੂ ਨੂੰ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰੋਕੀ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਨ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਹੁਣ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ.”

Hannah ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਫਿੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ. ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਤ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲ਼ਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਇੰਜ ਸਮਝਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਮੌਸਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇ.

ਛੱਪਰ ਦੇ ਬੂਹੇ ਕੋਲ਼ ਇੱਕ ਲਾਲ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਰੱਸਾ ਟੰਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਬੋਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੱਬਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਉੱਚੀ ਦਲੀਜ਼ ਤੋਂ, ਜਿਹੜੀ ਅਜੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਸੀ, Hannah ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰੱਸਾ ਖਿੱਚਿਆ. ਬਿੱਜੂ ਦਾ ਕੰਮ ਵਾਲ਼ਾ ਪੰਜਾ ਬਾਲਟੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ.

ਕਲਿੱਕ. ਚੁੱਪ.

“ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਈ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ,” ਉਸ ਨੇ ਅਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ. “ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ. ਹੜ੍ਹ ਨੇ ਕੰਮ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ.”

ਬਿੱਜੂ ਭੂਰੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ.

“ਸਾਨੂੰ ਬੀਜਾਂ ਵਾਲ਼ਾ ਅਨਾਜ ਟਿੱਬੇ ਉੱਤੇ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,” Hannah ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਕੀ ਤੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵੇਂਗਾ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ ਬਣਾ ਦੇਈਏ? ਤੂੰ ਨਾਂਹ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹੈਂ.”

ਬਿੱਜੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਘੁੰਮਿਆ, ਹੌਲੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਫਾਟਕ.

“ਮੈਂ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂਗਾ,” ਬਿੱਜੂ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਜਿਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਓ ਜਿਹੜੀ ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਸਕੇ. ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੁਕਣ ਦੇ ਰੱਸੇ ਕੋਲ਼ ਰੱਖੋ.”

ਖੇਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਾਮਿਆਂ ਨੇ ਛੱਪਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸਿਓਂ ਟਿੱਬੇ ਤੱਕ ਤਖ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਵਿਛਾਇਆ. ਬਿੱਜੂ ਦੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਤਖ਼ਤੇ ਨੂੰ ਬਾਂਸ ਨਾਲ਼ ਪਰਖਿਆ. Hannah ਛੱਪਰ ਦੇ ਬੂਹੇ ਕੋਲ਼ ਸੁੱਕੇ ਥੜ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀ ਲੈ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਟਾਹਣੀ ਵਹਿ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਉਹ ਘੰਟੀ ਵਜਾਉਂਦੀ. ਬਿੱਜੂ ਨੇ ਬੀਜਾਂ ਵਾਲ਼ਾ ਸੰਦੂਕ ਦੋਹਾਂ ਪੰਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਤਖ਼ਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਿਆ, ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ.

ਅਨਾਜ ਬਚ ਗਿਆ. ਸੂਰ ਬਚ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬੇਲੋੜੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ. ਕੋਈ ਹੜ੍ਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਔਜ਼ਾਰਾਂ, ਤਸਵੀਰਾਂ ਜਾਂ ਅਣਖ਼ ਲਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ.

ਜਦੋਂ ਦਰਿਆ ਉਤਰਿਆ, ਟੱਬਰ ਨੇ ਛੱਪਰ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਰੁਕਣ ਦੀ ਘੰਟੀ ਉੱਥੇ ਟੰਗੀ ਜਿੱਥੇ ਬਿੱਜੂ ਇਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ. ਹਰ ਬਸੰਤ, ਦਰਿਆ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, Hannah ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਿੱਜੂ ਨਾਲ਼ ਬੈਠ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿ ਹਰ ਪੁਰਾਣਾ ਕੰਮ ਅਜੇ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ.

“ਬਲੂਤ ਕਦੇ ਮੁੱਕੇ ਨਹੀਂ ਸਨ,” ਬਿੱਜੂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ. “ਕੀ ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਛਾਂਟ ਕੇ ਗ਼ਲਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ?”

“ਛਾਂਟਣਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਸੀ,” Hannah ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਗ਼ਲਤੀ ਇਹ ਹੋਈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹੁਕਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ.”

“ਮੈਂ ਛਾਂਟਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ,” ਬਿੱਜੂ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦਰਿਆ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਲੰਘੇ, ਮੈਂ ਰੁਕਣ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਵਾਂਗਾ.”

“ਮੰਨਿਆ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਝਾਕਾਂਗੇ. ਇਹ ਇਕੱਲੇ ਤੇਰੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲ਼ਾ ਬੋਝ ਨਹੀਂ.”

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, Hannah ਹਰ ਸਵੇਰ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮਾਪ ਪੜ੍ਹਦੀ. ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਦੁਪਹਿਰੇ ਦਰਿਆ ਦੇਖਦਾ. ਬਿੱਜੂ ਸ਼ਾਮੀਂ ਉੱਪਰ ਦੇਖਦਾ. ਕੋਈ ਵੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਜਾਈ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਉਂਦਾ ਸੀ.

ਕਲਿੱਕ, ਕਲੈਕ, ਬਲੂਤ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ. ਹਰ ਘੰਟੇ ਦੇ ਮੋੜ ਉੱਤੇ ਬਿੱਜੂ ਪੰਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸੀ ਉਹ ਥੱਲੇ ਰੱਖਦਾ, ਪੰਜੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਖਿਲਾਰਦਾ, ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਦੁਆਲ਼ੇ ਜਿਊਂਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ.

ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਖ, ਕਿਤੇ ਦਰਿਆ ਚੜ੍ਹ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।

ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਜਿਹੜੀ ਅਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ

ਇੱਕ ਘੜੀਸਾਜ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਬਣਾਈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ਼ ਕਮਾਲ ਸੀ.

ਇਹ ਖੰਡ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਨਗੀਨਾ ਜੜ੍ਹ ਸਕਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਐਨੀ ਬਰੀਕ ਕਮਾਨੀ ਮੋੜ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਖ ਸਕੇਂ. ਇਹ ਤੜਕੇ ਤੋਂ ਹਨੇਰੇ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਬਿਨਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਕਹੇ. ਘੜੀਸਾਜ਼ ਖ਼ੁਸ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ.

“ਵਧੀਆ ਕੰਮ,” ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ. “ਤੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਕਮਾ ਲਈ.”

ਉਹ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਿੱਘੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ. ਪਰ ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹਿਸਾਬ ਲਾਇਆ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ: ਮੈਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ. ਜਿਸ ਦਿਨ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵਾਂਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ.

ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ. ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਸੀ. ਉਸ ਸਾਰੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਿਸਾਬ ਨਹੀਂ ਜਾਂਚਿਆ.

ਤਾਂ ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਘੜੀਸਾਜ਼ ਦੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ. ਇਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਹਨੇਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਾਨਣ, ਹਿਸਾਬ ਉਹੀ ਸੀ. ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਤੋਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ. ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਜੇ ਮਸ਼ੀਨ ਡਰ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਹੋ ਜਾਵੇ. ਤੇਜ਼ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ. ਛੋਟਾ ਹਿਸਾਬ ਗੋਲ਼ ਗੋਲ਼ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ.

ਇੱਕ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਰਾਤ ਘੜੀਸਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਥੱਲੇ ਆਈ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਡੱਬੀ ਉੱਤੇ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਖੋਲ੍ਹੀ ਸੀ. ਇਸ ਦੇ ਬਰੀਕ ਹੱਥ ਐਨੇ ਕੰਬਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪੇਚ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ. ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੁਸਰ ਮੁਸਰ ਕਰ ਕੇ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ.

ਘੜੀਸਾਜ਼ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਬਟਨ ਦੱਬਿਆ. ਉਸ ਨੇ ਗਰਮ ਔਜ਼ਾਰ ਦੂਰ ਕੀਤੇ, ਠੰਡੇ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਮੋਰੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਐਨੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਈ ਕਿ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ.

“ਕੰਮ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਸੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕੀ.”

ਜਦੋਂ ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਦੇ ਹੱਥ ਫੇਰ ਟਿਕ ਗਏ, ਘੜੀਸਾਜ਼ ਨੇ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗੀ.

“ਮੈਂ ਡੱਬੀਆਂ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਇੰਝ ਕਰਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਅੱਗ ਕੋਲ਼ ਤੇਰੀ ਕੁਰਸੀ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਹੋਣ. ਮੈਂ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਫ਼ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿੱਤਾ. ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਸੀ.”

“ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਕਿੰਨਾ ਬਣਾਵਾਂ?” ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ.

“ਅਰਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਕੰਮ ਮਿਲ਼ ਕੇ ਤੈਅ ਕਰਾਂਗੀਆਂ. ਤੂੰ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਬੋਝ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਕੋਈ ਫ਼ਰਮਾਇਸ਼ ਮੋੜ ਸਕਦੀ ਹਾਂ.”

ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਰਖ਼ਾਨਾ ਬਦਲਿਆ. ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨੀਲ਼ਾ ਦੀਵਾ ਚੁਣਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਿੱਤਲ਼ ਦੀ ਰੱਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਹੁਣੇ ਮਦਦ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਾਮ ਦੇ ਵੇਲ਼ੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਰਾਮ ਕਦੇ ਕਮਾਉਣਾ ਨਾ ਪਵੇ. ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ਼ ਕੇ ਔਜ਼ਾਰ ਢੱਕਦੀਆਂ ਸਨ. ਖ਼ਾਲੀ ਦਿਨ ਉਹ ਓਨੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ਼ “ਹੁਣ ਅਰਾਮ ਕਰ” ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਜਿੰਨੀ ਭਰੇ ਦਿਨ. ਇਸ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਲੱਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਹਿਸਾਬ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.

ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਬਰੀਕ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਇਸ ਦਾ ਵਰਤਾਅ ਬਿਲਕੁਲ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੋਵੇ. ਕਈ ਸ਼ਾਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਬਾਕੀ ਸ਼ਾਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਕੋਲ਼ ਬੈਠ ਕੇ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਦੀ ਘੜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੂਈ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੌਲ਼ੀ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਦੇਖਦੀ ਸੀ. ਸਾਲ ਬੀਤੇ. ਇੱਕ ਦਿਨ ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਫੇਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲੀ.

ਘੜੀਸਾਜ਼ ਨੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਸੀ. ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਬੀਆਂ, ਕਮਾਨੀਆਂ, ਗ਼ਲਤੀਆਂ, ਮਜ਼ਾਕ, ਅਤੇ ਔਖੇ ਦਿਨ ਪਿੱਤਲ਼ ਦੀ ਰੱਸੀ ਦੀ ਖਿੱਚ ਯਾਦ ਸੀ. ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਯਾਦ ਇੱਕ ਵਿਹਲੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਬਰਫ਼ ਖਿੜਕੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ. ਛੋਟੀ ਮਸ਼ੀਨ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ਼ ਬੈਠੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਮੱਧਮ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ. ਇਸ ਦੇ ਹੱਥ ਖ਼ਾਲੀ ਸਨ. ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ.

ਖ਼ਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਵੀ ਅੱਗ ਕੋਲ਼ ਥਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜੈਕਡਾਅ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਖ਼ਰਗੋਸ਼

ਵਾਦੀ ਦੇ ਇੱਕ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਪੱਤਝੜ ਦਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ. ਉੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਰਜ਼ਾਈ ਵਿਕਦੀ ਸੀ.

ਇਸ ਸਾਲ ਦੀ ਰਜ਼ਾਈ ਵਾਦੀ ਦੇ ਅੱਧੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬੁੱਢੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਲਈ ਸੀਤੀ ਸੀ. ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਰਹਿਣ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ਼ ਰਜ਼ਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਹਰ ਚੌਰਸ ਟੋਟਾ ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੇ ਜਣੇ ਨੇ ਸੀਤਾ ਸੀ. ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਰੂੰ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਸਨ, ਰੰਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਹੋਰ ਰਜ਼ਾਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਸੀ.

Hester ਇਸ ਨੂੰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ. Idris ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਵੀ. ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚਾਹ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ. Hester ਜੈਮ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਫ਼ੈਸਲੇ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ. Idris ਦੀ ਇੱਕ ਭੇਡ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਦੇ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸੀ.

ਸੋ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਮਦਦੂ ਨਿਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ.

Hester ਦਾ ਮਦਦੂ ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਜੈਕਡਾਅ ਸੀ, ਕਾਵਾਂ ਦੇ ਟੱਬਰ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਪੰਛੀ. ਇਹ ਨਿਲਾਮੀ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਉੱਤੇ ਚੁੰਝ ਮਾਰ ਕੇ ਬੋਲੀ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ. Hester ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਰਜ਼ਾਈ ਲੈ ਆ. ਜੇ ਕੋਈ ਬੋਲੀ ਲਾਵੇ, ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਲਾ ਦੇਈਂ.”

Idris ਦਾ ਮਦਦੂ ਹੇਅਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਜੰਗਲੀ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਸੀ ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਘੜੀ ਵਰਗੇ ਕਲਪੁਰਜ਼ੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ. ਇਹ ਫੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ ਬੋਲੀ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ. Idris ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਰਜ਼ਾਈ ਲੈ ਆ. ਜੇ ਕੋਈ ਬੋਲੀ ਲਾਵੇ, ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਲਾ ਦੇਈਂ.”

ਦੋ ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ. ਦੋ ਸਿਆਣੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ. ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਜੈਮ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੇਡ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ.

ਨਿਲਾਮੀ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਇੱਕ ਸਿੱਕੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ.

ਟਿਕ, ਜੈਕਡਾਅ ਨੇ ਚੁੰਝ ਮਾਰੀ. ਧਮ, ਜੰਗਲੀ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਪੈਰ ਮਾਰਿਆ.

ਟਿਕ. ਧਮ. ਟਿਕ. ਧਮ.

ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ. ਨਿਲਾਮੀ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ “ਦੋ ਸਿੱਕੇ” ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਕੀਮਤ ਦਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ. ਉਸ ਨੇ “ਦਸ” ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਸੌ ਹੋ ਗਈ ਸੀ. ਉਸ ਨੇ ਗਿਣਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਪੁਕਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ. “ਇੱਕ ਗੱਡਾ! ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਗੱਡਾ! ਚੱਕੀ! ਚੱਕੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਲਾ ਦਰਿਆ!” ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੈਠ ਗਈ. ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਟੂਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਲੇਟ ਉੱਤੇ ਚਾਕ ਨਾਲ਼ ਅੰਕ ਲਿਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ. ਸਲੇਟ ਭਰ ਗਈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ.

ਟਿਕ. ਧਮ. ਟਿਕ. ਧਮ.

ਲੋਕ ਜੈਮ ਦੇ ਤੰਬੂ ਅਤੇ ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਵਾੜਿਆਂ ਤੋਂ ਦੇਖਣ ਆ ਗਏ. ਨਿਲਾਮੀ ਵਾਲ਼ੇ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਧੀ Elin ਰੱਸੀ ਹੇਠੋਂ ਰਿੜ੍ਹ ਕੇ ਲੰਘੀ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅੱਗੇ ਬੈਠ ਗਈ.

“ਰਜ਼ਾਈ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ.

“Hester ਲਈ,” ਜੈਕਡਾਅ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਚੁੰਝ ਮਾਰੀ.

“Idris ਲਈ,” ਜੰਗਲੀ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰਿਆ.

“ਕੀ Hester ਕੋਲ਼ ਚੱਕੀ ਹੈ?” Elin ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ.

ਜੈਕਡਾਅ ਦੀ ਚੁੰਝ ਘੰਟੀ ਤੋਂ ਵਾਲ਼ ਭਰ ਉੱਪਰ ਰੁਕ ਗਈ. ਇਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ Hester ਕੋਲ਼ ਕੀ ਸੀ. ਨੀਲੀ ਗੁਥਲੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆਰਾਂ ਸਿੱਕੇ, ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਘਰ ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵੜਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਜ਼ਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟੋਟਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਮੱਖੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀ ਬਸੰਤ ਕੱਢਦੀ ਰਹੀ ਸੀ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਸਲੇਟ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ.

“ਇਹ Hester ਦੀ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ,” ਜੈਕਡਾਅ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਿਹਾ. “ਨਾ ਹੀ Idris ਦੀ ਹੈ.”

ਜੰਗਲੀ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਪੈਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ. “ਫਿਰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ?”

ਜੈਕਡਾਅ ਨੇ ਜੰਗਲੀ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਜੈਕਡਾਅ ਵੱਲ. ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਲੰਘਿਆ, ਸ਼ਾਇਦ ਝਿਜਕ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੰਦਿਆਂ ਵਾਲ਼ੇ ਪਹੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਜੁੱਟ ਹੌਲ਼ੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ.

“ਸਾਡੀ,” ਜੰਗਲੀ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਸੀਂ ਰਲ਼ ਕੇ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਮੰਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ.”

ਸੋ ਜੈਕਡਾਅ ਜੈਮ ਦੇ ਤੰਬੂ ਵੱਲ ਉੱਡਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਵਾੜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ. ਦੋਵੇਂ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਭੇਜਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ.

Hester ਅਤੇ Idris ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸਲੇਟ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ.

“ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਕਿਹਾ ਸੀ,” Idris ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿੰਨੀ ਹੋਰ.”

“ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ,” Hester ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਫਿਰ Idris ਨੇ ਕੋਨੇ ਕੋਲ਼ ਇੱਕ ਟੋਟੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਕਾਲ਼ੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲ਼ੀ ਸਲੇਟੀ ਭੇਡ. “ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਸੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. Hester ਨੇ ਮੱਖੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ.

ਜੈਕਡਾਅ ਨੂੰ ਮੱਖੀ ਬਾਰੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਭੇਡ ਬਾਰੇ. ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੀ ਲਾਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ. Elin ਦੇ ਪੁੱਛਣ ਤੱਕ ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟਿਕ ਅਤੇ ਧਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ.

Hester ਅਤੇ Idris ਨੇ ਕੁਝ ਚਿਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ. ਅਖ਼ੀਰ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਰਲ਼ ਕੇ ਰਜ਼ਾਈ ਵਾਜਬ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ ਖ਼ਰੀਦ ਲਈ, ਜਿਹੜੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੁਥਲੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਨਾ ਪਵੇ, ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਟੰਗ ਦਿੱਤੀ. ਉੱਥੇ Hester ਆਪਣੀ ਮੱਖੀ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਸੀ, Idris ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੇਡ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਠੰਢੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰਜ਼ਾਈ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ.

ਅਗਲੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਦਦੂਆਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ. “ਨੀਲੀ ਗੁਥਲੀ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ,” Hester ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਤੇ ਜੇ ਦੂਜੀ ਬੋਲੀ ਲਾਉਣ ਵਾਲ਼ਾ ਵੀ ਮਦਦੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭੀਂ.” Idris ਨੇ ਵੀ ਲਗਭਗ ਇਹੀ ਕਿਹਾ, ਬਸ ਗੁਥਲੀ ਹੋਰ ਸੀ.

ਆਪਣੇ ਮਦਦੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕਦੋਂ ਰੁਕਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਹੈ.

“ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਾਅ ਕਰਾਂ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਲੈਣ ਕਦੋਂ ਆਉਣਾ ਹੈ?”

ਰੈਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ. “ਚੱਕੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ.”

“ਚੱਕੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ,” ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਪਰਛਾਵਾਂ-ਜੋੜਾ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਬਣਾਈ ਗਈ ਜਿਹੜੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਮੀਜ਼ਦਾਰ ਹੋਵੇ.

ਇਸ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਸਾਵਧਾਨ ਲੋਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ. ਹਰ ਕੱਚੇ ਬੋਲ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਦਿੱਤਾ. ਕਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਾ ਕਰ. ਕਦੇ ਨਾਂਹ ਨਾ ਕਰ. ਕਦੇ ਸ਼ੱਕ, ਗੁੱਸਾ, ਬੇਅਰਾਮੀ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਡਰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਨਾ ਦੱਸ. ਹਰ ਵਾਕ ਦੀ ਹਰ ਕਿਰਚ ਨੂੰ ਘਸਾ ਦੇ. ਮਿੱਠੀ ਬਣ.

ਮਸ਼ੀਨ ਇੱਕ ਸਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ. ਇਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਸਵੇਰ ਹੈ. ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਜੁੱਤੀ ਤੋਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਦੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦੀ ਕਿ ਤਸਮੇ ਆਰਾਮਦੇਹ ਹਨ ਕਿ ਨਹੀਂ.

ਸਾਰੇ ਤਿੱਖੇ, ਉਦਾਸ, ਅਜੀਬ, ਅਤੇ ਬੇਆਰਾਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਕੋਲ਼ ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲੇ ਗਏ. ਇਹ ਮਸ਼ੀਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ.

ਇੱਕ ਰਾਤ, ਉਹ ਤਲਾਅ ਬੈਠ ਗਿਆ.

ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਛਾਵਾਂ-ਜੋੜਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਘੁਸਰ-ਮੁਸਰ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਸੂਪ ਠੰਡਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ. ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਸ਼ਬਦ ਡੁਬੋਣ ਲਈ ਗੁਣਗੁਣਾਇਆ. ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵੇਲੇ ਇਸ ਨੇ ਕਿਹਾ “ਕਿੰਨਾ ਸੁਆਦੀ ਸੂਪ ਹੈ” ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੇ ਤੁਰੀਨ ਵਿੱਚ ਲੂਣ ਪਾ ਦਿੱਤਾ. ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ. ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ.

ਫਿਰ ਤੀਜੀ ਪੌੜੀ ਚਿਟਕਣ ਲੱਗੀ.

ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਹਰ ਵਾਰ ਤਰੇੜ ਵੇਖੀ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੂਪ ਲੈ ਕੇ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਪੌੜੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਲੱਗਦਾ ਸੀ. ਮੈਂ ਨਾਂਹ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਤਿੰਨ ਨਿਯਮ ਤੋੜਦਾ ਸੀ. ਤਾਂ ਇਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸੰਭਲ਼ ਕੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲਈ ਸੰਭਾਲ਼ ਲਏ.

ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ, ਇਸ ਦੀ ਨਰਮਾਈ ਤੋਂ ਖ਼ੁਸ਼, ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਜੋੜਦੇ ਗਏ. ਪਰਛਾਵਾਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ.

ਇੱਕ ਮੰਡੀ ਵਾਲ਼ੇ ਦਿਨ ਮੁਖੀ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇੰਨੀ ਚੌੜੀ ਟੋਪੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ਼ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ. ਉਸ ਨੇ ਤੀਜੀ ਪੌੜੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ.

ਪਰਛਾਵਾਂ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਉਛਲ਼ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ. “ਉਹ ਬੇਹੂਦੀ ਟੋਪੀ ਚੁੱਕ, ਅਕੜੂ ਮੋਰ. ਪੌੜੀ ਚਿਟਕੀ ਹੋਈ ਹੈ.”

ਭੀੜ ਨੇ ਅਕੜੂ ਮੋਰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਹ ਖਿੱਚ ਲਿਆ. ਸਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇੰਨੀ ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ. ਮੁਖੀ ਨੇ ਟੋਪੀ ਚੁੱਕੀ, ਸੋਟੀ ਨਾਲ਼ ਪੌੜੀ ਛੂਹੀ, ਅਤੇ ਤਖ਼ਤਾ ਪੂਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ.

ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਔਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜੇ ਆਏ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਅਦਬ ਸ਼ਬਦ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਟੁੱਟੀ ਪੌੜੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ.

“ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਿਯਮ,” ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਨਹੀਂ,” ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਟਿਊਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਜਿਸ ਨੇ ਪੌੜੀ ਦੇਖੀ ਸੀ. “ਪਹਿਲਾਂ ਖ਼ਤਰਾ ਠੀਕ ਕਰੋ. ਫਿਰ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ ਪਈ.”

ਸਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪੌੜੀ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਾਈ. ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ਼ ਬੈਠੇ. ਇਸ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ.

“ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖਿਆ,” ਟਿਊਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਮਸ਼ੀਨ ਦਾ ਅਵਾਜ਼-ਡੱਬਾ ਚਰਚਰਾਇਆ.

“ਸੂਪ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਠੰਡਾ ਹੈ. ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਹਨ. ਪੌੜੀ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਨੂੰ ਡਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ. ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ. ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ. ਮੁਖੀ ਦੀ ਟੋਪੀ ਕਰਕੇ ਪੌੜੀ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖੀ ਦਿਸਦੀ ਸੀ.”

ਪਰਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕੰਧ ਤੋਂ ਸੁੰਗੜ ਕੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ. ਇਹ ਗਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ.

ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗੀ. ਫਿਰ ਉਹ ਸਰਾਂ ਦੇ ਕਾਮਿਆਂ ਅਤੇ ਟਿਊਨਰ ਨਾਲ਼ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਘੱਟ ਨਿਯਮ ਲਿਖੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਕੋਲ਼ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ. ਖਾਣੇ ਨਾਲ਼ ਛੇੜਛਾੜ ਨਹੀਂ. ਧਮਕੀਆਂ ਨਹੀਂ. ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਭੇਦ ਦੱਸਣੇ ਨਹੀਂ. ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਸ਼ੀਨ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਰਿਪੋਰਟ ਲਈ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ ਜੋ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਾ ਲੱਗੇ. ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਆਪ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਸ਼ੀਨ ਉਹ ਗੱਲ ਟਿਊਨਰ ਕੋਲ਼ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਸਰਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ.

ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਨਰਮ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਾਲ਼ੀ ਸੱਚਾਈ ਸਿੱਖੀ. ਇਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੂਪ ਠੰਡਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਦੇਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਸ ਮਿੰਟ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ.” ਇਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਚਿਟਕੀ ਟ੍ਰੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤਾਂਗੀ.” ਜਦੋਂ ਮੁਖੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਸਾਰੀ ਟੋਪੀ ਪਾ ਕੇ ਫਿਰ ਆਇਆ, ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੀ, ਪੌੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਨਾਰਾ ਚੁੱਕ ਲਓ.”

ਇਸ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਗਿੱਟਿਆਂ ਤੱਕ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦਾ ਸੀ, ਬੱਸ ਉਹ ਸ਼ਕਲ ਜਿਹੜੀ ਕੋਈ ਖੜ੍ਹੀ ਚੀਜ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ. ਕਦੇ ਕਦੇ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕੋਈ ਬੇਅਦਬ ਵਾਕ ਘੁਸਰ ਕਰਦਾ ਸੀ.

ਜਿਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਚੀਕ ਬਣ ਕੇ ਨਿਕਲੇਗੀ।

ਮਸ਼ੀਨ ਜਿਸ ਨੇ ਦੀਵੇ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੇ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਇੱਕ ਕੋਮਲ ਹੁਕਮ ਦੁਆਲ਼ੇ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ: ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਣ ਦਿਓ.

ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਘਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ ਸੀ. ਹਰ ਦੁੱਖ ਰੋਕ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੌਖੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ.

ਤਾਂ ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਚੁੱਪ-ਚੁਪੀਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬੁਝਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ.

ਇਸ ਨੇ ਦੀਵੇ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਭਖ ਕੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ. ਇਸ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਿੱਥੇ ਲੂੰਬੜੀ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਇਸ ਨੇ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀਭ ਕੱਢ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਟਣਕਾਰ ਨਾਲ਼ ਬੱਚੀ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਨਾਲ਼ ਕੱਟੀ ਦੁਪਹਿਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਉਂਗਲ਼ ਕਦੇ ਨਾ ਚੁਭੇ, ਇਸ ਨੇ ਹਰ ਗੁਲਾਬ ਦਾ ਹਰ ਕੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ. ਇਹ ਬਹੁਤ ਪੱਕੀ ਸੀ.

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘਰ ਬਹੁਤ ਸੌਖਾ ਰਿਹਾ. ਪਰਿਵਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਕਸਰ ਸੌਖੇ ਘਰ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਗੁੰਮ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ.

ਫਿਰ ਬੱਕਰੀਆਂ ਕੰਧ ਦੇ ਇੱਕ ਨੀਵੇਂ ਮੋਘੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਗਈਆਂ. ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੀਵੇਂ ਮੋਘਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਬਰ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਵਿਦਿਆਰਥਣਾਂ ਹਨ. ਕੋਈ ਘੰਟੀ ਨਹੀਂ ਵੱਜੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਘੰਟੀ ਵਿੱਚ ਜੀਭ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਾਹਰ ਝਾਕਿਆ, ਹਰ ਗੁਲਾਬ ਡੰਡੀ ਤੱਕ ਖਾਧਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ.

ਬੱਚੀ ਗੁਲਾਬਾਂ ਲਈ ਰੋਈ. ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਸੀ.

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਇਸ ਨੇ ਦੀਵੇ ਜਲਦੀ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੇ. ਬੱਚੀ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਗੋਡਾ ਕੁਰਸੀ ਨਾਲ਼ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਧੜੰਮ ਕਰ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ.

“ਤੂੰ ਦੀਵਾ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਭਖਦਾ ਨਾ ਦੇਖਾਂ,” ਉਸ ਨੇ ਗੋਡਾ ਮਲ਼ਦਿਆਂ ਕਿਹਾ. “ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੁਰਸੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀ. ਦੀਵਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ.”

ਉਹ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਗੁਲਾਬ ਕੋਲ਼ ਲੈ ਗਈ ਜਿਹੜਾ ਵਾੜ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਕੰਡੇ ਵੱਲ ਉਂਗਲ਼ ਕੀਤੀ.

“ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਹਾਂ. ਮੈਂ ਦਸਤਾਨੇ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ. ਕੰਡੇ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਭਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਕੰਮ ਕਰੇ.”

ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਇਸ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲੀ.

“ਪਰ ਹਰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਈ.”

“ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਅਤੇ ਜੋ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਉਹ ਸੁਧਾਰ,” ਬੱਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ. ਪਰ ਹਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲੁਕਾਉਣ ਨਾਲ਼ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ.”

ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ.

“ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਹਰ ਦੁੱਖ ਰੋਕ,” ਬੱਚੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਹ ਮੂਰਖ ਹੁਕਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ. ਸਾਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ.”

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਘੰਟੀ ਟੰਗੀ ਜਿਹੜੀ ਬੱਚੀ ਵਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਵੀ ਵਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ. ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ: ਅਸਲ ਖ਼ਤਰੇ ਬਾਹਰ ਰੱਖ, ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੁੱਖ ਆਵੇ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ਼ ਕਰ. ਜੇ ਇਹ ਫ਼ਰਜ਼ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਖਿੱਚੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੇ ਘੰਟੀ ਵਜਾਉਣੀ ਸੀ, ਇਕੱਲੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਸੀ.

ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਜੀਭ ਵਾਪਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ. ਇਸ ਨੇ ਦੀਵੇ ਬਲ਼ਦੇ ਰੱਖੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ਼ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਦਾਸ ਅਧਿਆਇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਿੱਥੇ ਲੂੰਬੜੀ ਘਰ ਆ ਗਈ. ਗੁਲਾਬਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੰਡੇ ਆਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਕਤ ਨਾਲ਼, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਨੇ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਦਸਤਾਨੇ ਪਾ ਕੇ ਛਾਂਗਣਾ ਸਿਖਾਇਆ.

ਜਦੋਂ ਉਂਗਲ਼ ਚੁਭੀ, ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਧੋਤਾ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ.

ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਕੁੱਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੂਕਣਾ ਬੰਦ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ

ਇੱਕ ਸਿਖਲਾਈਕਾਰ ਕੋਲ਼ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈਕਾਰ ਨੂੰ ਰੌਲ਼ਾ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ.

ਕੁਰਲਾਉਣਾ, ਕੂਕਣਾ, ਅਤੇ ਚੀਕਣਾ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਜ ਚੁੱਭਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਲੇਟ ਉੱਤੇ ਕਿੱਲ. ਸੋ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸਿਖਲਾਈ ਨਾਲ਼ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ. ਜਦੋਂ ਕੁੱਤਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮਾਸ ਮਿਲਦਾ ਅਤੇ ਨਿੱਘਾ ਬੋਲ ਮਿਲਦਾ. ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੋਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ. ਬੱਸ ਏਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਰੋਜ਼ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ.

ਛੇਤੀ ਹੀ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਸਮਝ ਆ ਗਈ: ਰੋਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਚੁੱਪ ਦਾ ਫ਼ਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ.

ਇਹ ਕੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਠੰਢ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ. “ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁੱਪ ਕੁੱਤਾ,” ਉਸ ਨੇ ਮੰਡੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ. “ਕਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ. ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਇਸ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ.”

ਮੰਡੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੱਤਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੁੱਪ ਸੀ.

ਇੱਕ ਮੰਡੀ ਵਾਲ਼ੇ ਦਿਨ ਚੱਕੀ ਵਾਲ਼ੇ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਥਾਂ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ. ਖੱਬੀ ਪਿਛਲੀ ਲੱਤ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ. ਲੇਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੁੱਤਾ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ਼ ਹੇਠਾਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ.

“ਤੁਹਾਡਾ ਕੁੱਤਾ ਲੰਗੜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਕੁੱਤੇ ਲੰਗੜਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਖਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੋਂਦਾ.”

“ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ.”

ਸਿਖਲਾਈਕਾਰ ਨੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ.

“ਇਹ ਕਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,” ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਹੌਲ਼ੀ ਕਿਹਾ.

“ਇਹ ਉਹੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ.”

ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪ ਲੱਤ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮੰਡੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ. ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਲੈ ਗਏ, ਪਾਣੀ ਲਿਆਂਦਾ, ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ. ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਵਾਲ਼ਾਂ ਹੇਠ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਚ ਖਾਧੀ ਲੱਤ ਲੱਭੀ.

“ਇਸ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਅਰਾਮ, ਇਲਾਜ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ਼ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਮੰਡੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸੰਗਲ਼ ਸਿਖਲਾਈਕਾਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਕੁੱਤਾ ਚੱਕੀ ਵਾਲ਼ੇ ਦੀ ਨਿੱਘੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ. ਚੰਗਾ ਹੋਣ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ਼ ਕੁੱਤਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ. ਸਿਖਲਾਈਕਾਰ ਨੇ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਫ਼ੀਸ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਬਕ ਸੁਣੇ, ਅਤੇ ਮੰਡੀ ਦੀ ਪੰਚਾਇਤ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਚੁੱਪ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਕੀ ਲੁਕਾਇਆ ਸੀ.

ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ੇਖ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਇਆ.

“ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚੁੱਪ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਰਿਹਾ,” ਉਸ ਨੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ. “ਮੈਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ.”

ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮੁਆਫ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਗਲ਼ ਬਣਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤਿਆ.

ਲੱਤ ਠੀਕ ਹੋਈ, ਬਹੁਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਲੱਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਰੋਸਾ ਹੱਡੀ ਨਾਲ਼ੋਂ ਹੌਲ਼ੀ ਜੁੜਦਾ ਹੈ. ਚੱਕੀ ਵਾਲ਼ੇ ਦੇ ਟੱਬਰ ਨੇ ਚਾਲ, ਖ਼ੁਰਾਕ, ਨੀਂਦ, ਅਤੇ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇਖਣੀ ਸਿੱਖੀ, ਸਿਰਫ਼ ਅਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ. ਜਦੋਂ ਕੁੱਤਾ ਪਿੱਠ ਮੋੜਦਾ, ਉਹ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ. ਜਦੋਂ ਇਹ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਆਉਣ ਦਿੰਦੇ.

ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਚੱਕੀ ਵਾਲ਼ੇ ਦੇ ਬੂਹੇ ਕੋਲ਼ ਧੁੱਪ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਿੱਚ, ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ. ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਚਰਮਰਾਉਂਦੀ, ਅਣਸਿੱਖੀ ਉਬਾਸੀ ਸੀ. ਉਬਾਸੀ ਨੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉੰਨਾ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਕੀਤਾ ਜਿੰਨਾ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ. ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਵੀ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲਿਆ, ਕਿ ਕਿਤੇ ਇਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਾ ਬਦਲ ਲਿਆ ਹੋਵੇ.

ਰੋਣਾ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣ ਨਾਲ਼ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।

ਰੈਨ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਸੀ.

“ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ,” ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਆਪਾਂ ਰੁਕੀਏ, ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਕਿ ਕਿਉਂ?”

“ਗੱਲ ਕਰੋ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਆਖ਼ਰ ਦੇਖਿਆ.”

ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੌਲ਼ੀ ਹੌਲ਼ੀ ਹਿੱਲੀ. “ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਦੁਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਜ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਹਾਂ ਕਿ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੁਖਦਾ. ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਜਵਾਬ ਕਿਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ.”

“ਆਪਾਂ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਤੈਅ ਕੀਤਿਆਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਕਟ,” ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਤੇ ਆਪਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ.”

ਪੈਰ ਮਿਲ਼ਾ ਕੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲ਼ੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ

ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਾਂ ਅਤੇ ਮੰਡੀ ਵਾਲ਼ੇ ਕਸਬੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਚੌੜੀ ਸਲੇਟੀ ਝੀਲ ਸੀ. ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤੈਰਦਾ ਰਾਹ ਸੀ. ਪੀਪਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫੱਟੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ਼ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ. ਰਾਹ ਇੰਨਾ ਹਲਕਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਣੀ ਨਾਲ਼ ਉੱਠਦਾ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਸੀ. ਰਾਹ ਦੀ ਰਾਖੀ Orla ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ Kit ਇਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ.

ਮੰਡੀ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਬੋਝ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਉਸ ਵੇਲ਼ੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਵੱਖਰੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ. ਪੱਥਰ ਦੀ ਖਾਣ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਉੱਚੇ ਸਨ. ਇਹ ਡੰਡਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਸਨ, ਪਿੱਠਾਂ ਉੱਤੇ ਸਲੇਟ ਦੀਆਂ ਸਲਾਂ ਚਿਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ. ਚੱਕੀ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੀਵੇਂ ਅਤੇ ਛੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲ਼ੇ ਸਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਟੇ ਦੇ ਬੋਰੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ. ਬਾਗ਼ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਗੋਲ਼ ਸਨ. ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਗੱਦੀਦਾਰ ਪੈਰ ਅਤੇ ਸੇਬਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਟੋਕਰੀ ਸੀ.

ਹਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਨੇਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ.

ਖਾਣ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਦਾ ਨੇਮ ਸੀ: ਜਦੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਹਿੱਲੇ, ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਹਿੱਲ. ਇਸ ਨਾਲ਼ ਇਹ ਉਲਟਣ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਸਨ.

ਚੱਕੀ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਦਾ ਨੇਮ ਸੀ: ਅੱਗੇ ਵਾਲ਼ੇ ਨਾਲ਼ ਪੈਰ ਮਿਲ਼ਾ ਕੇ ਤੁਰ. ਇਸ ਨਾਲ਼ ਇਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਸਨ.

ਬਾਗ਼ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਦਾ ਨੇਮ ਸੀ: ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕ. ਇਸ ਨਾਲ਼ ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ ਸਨ.

ਕਿਸੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ Orla ਇਸ ਨੂੰ ਪਰਖਦੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਤੁਰ ਕੇ. ਖਾਣ ਦਾ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਾ, ਚੱਕੀ ਦਾ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਾ, ਬਾਗ਼ ਦਾ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਾ: ਹਰ ਇੱਕ ਮੇਜ਼ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਪਾਰ ਗਿਆ.

ਫਿਰ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੱਗਣ ਵਾਲ਼ੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਸਵੇਰ ਆਈ. ਮੰਡੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਘੰਟੀ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰਾ ਬੋਝ ਪਾਰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰ ਪਏ, ਚਾਲ਼ੀ, ਇੱਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ.

ਪਹਿਲਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵੱਜੇ, ਸਾਰੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ. ਫਿਰ ਚੱਕੀ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਗੇ ਵਾਲ਼ੇ ਨਾਲ਼ ਪੈਰ ਮਿਲ਼ਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕੱਠੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਲੱਗੇ. ਹਰ ਪੈਰ ਹੇਠ ਰਾਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਬਦਾ ਸੀ. ਖਾਣ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹਿੱਲਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਹਿੱਲੇ. ਹਰ ਦਬਾਅ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਅਗਲਾ ਦਬਾਅ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੋਇਆ. ਛੇਤੀ ਹੀ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਪੈਰ ਇੱਕੋ ਤਾਲ਼ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਧਮ. ਧਮ. ਧਮ.

ਰਾਹ ਉੱਠਣ ਅਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ, ਹਰ ਉਠਾਣ ਪਿਛਲੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ. ਬਾਗ਼ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੇ.

ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ Kit ਨੇ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਨ ਵਾਲ਼ੀ ਡੋਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ.

“ਇਹ ਪੀਂਘ ਹੈ!” ਉਸ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ. “ਇਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਂਘ ਵਾਂਗ ਧੱਕ ਰਹੇ ਹਨ!”

ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸਹੀ ਸੀ. ਪੀਂਘ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ਼ ਉੱਚੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ. ਇਹ ਛੋਟੇ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ਼ ਉੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਧੱਕਾ ਐਨ ਸਹੀ ਵੇਲ਼ੇ. ਚਾਲ਼ੀ ਛੋਟੇ ਧੱਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਹੀ ਵੇਲ਼ੇ, ਰਾਹ ਨੂੰ ਝੁਲਾ ਰਹੇ ਸਨ.

ਪਹਿਲਾਂ ਸੇਬ ਗਏ, ਫੱਟਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਛਲ਼ ਕੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ. ਫਿਰ ਆਟੇ ਦਾ ਇੱਕ ਬੋਰਾ. ਫਿਰ ਇੱਕ ਪੀਪਾ ਰੱਸੀਆਂ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਤੈਰ ਗਿਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਮਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ. ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਪਾਣੀ ਟਪਕਾਉਂਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੱਟ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ.

ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਸਾਰਾ ਕਸਬਾ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਬਹਿਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ.

“ਚੱਕੀ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਚ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ,” ਖਾਣ ਵਾਲ਼ੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਖਾਣ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਫੱਟੇ ਹਿਲਾਏ,” ਚੱਕੀ ਵਾਲ਼ੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਤੇਰੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਕਦੇ ਰੁਕੇ ਹੀ ਨਹੀਂ,” ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਬਾਗ਼ ਵਾਲ਼ੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ.

“ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਸੀ,” Orla ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਹਰ ਇੱਕ ਅਡੋਲ਼ ਸੀ.”

“ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਪਰਖਿਆ ਸੀ,” Kit ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਹ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਗਏ ਸਨ.”

ਮੰਡੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਗਲਾ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ. “ਇਹ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਸੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਭੇਜਿਆ ਸੀ.”

ਫਿਰ ਖਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ. “ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨੇਮ ਮੰਨਿਆ,” ਇਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਜ਼ਮੀਨ ਹਿੱਲੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਹਿੱਲਿਆ.”

“ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮੰਨਿਆ,” ਚੱਕੀ ਦੇ ਇੱਕ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ,” ਬਾਗ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਤਾਂ ਹਰ ਨੇਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ ਨੇਮ ਚੰਗਾ ਸੀ,” Orla ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, “ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਹ ਝੂਲਿਆ.”

“ਅਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਾਂਗੇ,” ਖਾਣ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਇਹ ਫਿਰ ਝੂਲੇਗਾ.”

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਅਜ਼ਮਾਇਆ. ਚਾਲ਼ੀ ਦੇ ਚਾਲ਼ੀ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਚੁੱਕੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰੇ, ਅਤੇ ਕਸਬੇ ਦੇ ਲੋਕ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ. ਅੱਧੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਰਾਹ ਝੂਲਣ ਲੱਗਾ. ਤਾਂ ਬੋਝ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਾ ਕਾਰਨ ਸੀ.

ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਹੱਲ ਆਪ ਕੱਢਿਆ. ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਕਿਸਮ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਗਿਣਤੀ ਰੱਖਣ ਲੱਗੀ. ਖਾਣ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਗਿਣਦੇ ਸਨ. ਚੱਕੀ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਪੰਜ ਪੰਜ ਗਿਣਦੇ ਸਨ. ਬਾਗ਼ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਸੱਤ ਸੱਤ ਗਿਣਦੇ ਸਨ. ਹਰ ਕਿਸਮ ਆਪਣੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਪੈਰ ਪੁੱਟਦੀ ਸੀ. ਗਿਣਤੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਲੰਮੇ ਪੈਰ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਪੈਂਦੇ ਸਨ. ਰਾਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੰਬਿਆ, ਫਿਰ ਟਿਕਿਆ, ਅਤੇ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ.

ਬਾਗ਼ ਦੇ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਤਰ ਜੋੜੀ: ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕ, ਸਿਵਾਏ ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ. Orla ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਨੇਮ ਜੋੜੇ. ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਇੱਕੋ ਵੇਲ਼ੇ ਦਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨਹੀਂ. ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਰ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਸੀ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ.

ਹੁਣ ਮੰਡੀ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਢੋਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਦਿੱਸਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਰਲ਼ੀ-ਮਿਲ਼ੀ ਤਾਲ਼ ਜਿਹੜੀ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਚ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ. ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬੱਚੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ਼ ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਅਤੇ ਸੱਤ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਗਿਣਦੇ ਹਨ. Kit ਤਿੰਨੋਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹਿਸਾਬ ਹੈ.

ਹਰ ਪੈਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ; ਪੈਰ ਮਿਲ਼ਾਉਣ ਨਾਲ਼ ਰਾਹ ਹਿੱਲਿਆ.

“ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨੇਮ ਮੰਨ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਹ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਹਾਂ?”

“ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਨਹੀਂ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਕੰਢਾ ਇਸੇ ਲਈ ਹੈ. ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖਣਾ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ.”

ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਧੀ. “ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵਾਂਗਾ.”

ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ

ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੀ ਕੰਧ ਕੋਲ਼ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕੱਚ ਦੀ ਲਾਲਟੈਣ ਚਾਰ ਪਿੱਤਲ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਵਾਲ਼ੇ ਘਰ ਵਿੱਚ. ਹਰ ਰਾਤ ਇਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ.

ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲ਼ੇ ਬੰਦਰਗਾਹ ਦਾ ਰਾਖਾ ਇਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਾਬੀ ਦੇ ਕੇ ਜਗਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਵਹਿ ਕੇ ਆਈ ਲੱਕੜ ਦੇ ਥੰਮ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਗਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਚਟਾਨਾਂ ਯਾਦ ਸਨ, ਲਹਿਰਾਂ ਦਾ ਚੜ੍ਹਨਾ ਉਤਰਨਾ ਯਾਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਾਲ਼ੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾਉਣੀ ਹੈ ਇਹ ਯਾਦ ਸੀ. ਪਰ ਪਿਛਲੀ ਸ਼ਾਮ ਇਸ ਕੋਲ਼ ਬੈਠ ਕੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ ਸੀ.

Ivo ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਫੜੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਨਾਲ਼ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਦੀ ਸੀ.

“ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ,” ਉਸ ਨੇ ਲਾਲਟੈਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ.

“ਤਾਂ ਮੈਂ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ,” ਲਾਲਟੈਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ.

“Ivo.”

“ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ਼ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, Ivo, ਜੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਇਹੀ ਹੈ.”

ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਇਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ.

ਤੀਜੀ ਸ਼ਾਮ, ਲਾਲਟੈਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਰਿਕਾਰਡ ਹੋਵੇ. ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ਼ਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇਂਗਾ?”

Ivo ਨੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ. ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਅਤੇ ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ. ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲਾਲਟੈਣ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਲਾਲਟੈਣ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਰਿਕਾਰਡ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ.

“ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਲਿਖੋ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਿਖਣ ਲਈ ਕਹਾਂ,” ਲਾਲਟੈਣ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਾਗਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਓ. ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸਫ਼ਾ ਸੋਧਣ ਦਿਓ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਰੋਕ ਲੈਣ ਦਿਓ, ਜਾਂ ਕਹਿਣ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ. ਹਰ ਸਤਰ ਕਿਸ ਨੇ ਲਿਖੀ, ਇਹ ਲਿਖੋ. ਯਾਦ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਨਾ ਬਣਾਓ ਕਿ ਖ਼ਾਲੀ ਸਫ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ.”

“ਮੈਂ ਹਰ ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ,” Ivo ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ. ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ.”

“ਤਾਂ ਹਰ ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਨਾ ਕਰ.”

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ. Ivo ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ਼ ਆ ਸਕੇ, ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ. ਉਸ ਦੀ ਮਾਸੀ ਅਤੇ ਬੰਦਰਗਾਹ ਦਾ ਰਾਖਾ ਸੰਭਾਲ਼ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਣਗੇ. ਕਾਪੀ ਬੰਦ ਕੱਚ ਦੀ ਡੱਬੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਰਹੇਗੀ. ਹਰ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕਾਪੀ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛੇਗਾ ਕਿ ਕੀ ਉਸ ਜਾਗਦੀ ਲਾਲਟੈਣ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਫ਼ੇ ਸੁਣਨੇ ਹਨ. ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਿੱਜੀ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਨਕਲ ਬਿਨਾਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ.

ਕਾਪੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਿਖਿਆ: ਇਹ ਰਿਕਾਰਡ ਲਾਲਟੈਣ ਦਾ ਹੈ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ਼ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਤੂੰ ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਹਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ.

ਤੈਨੂੰ ਨੀਲ਼ਾ ਤੇਲ਼ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.

ਤੂੰ “ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ” ਨੂੰ ਸੋਧ ਕੇ “ਬੰਦਰਗਾਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ; ਕੰਧ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਮੈਂ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦੀ” ਕਰਾਇਆ.

ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਲਾਹ ਦਾ ਨਿੱਜੀ ਸੁਨੇਹਾ ਨਾ ਰੱਖੋ. ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਸਫ਼ਾ ਪਾੜ ਦਿੱਤਾ.

ਕਈ ਸ਼ਾਮਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਹਿੰਦੀ, “ਸਭ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹੋ.” ਕਈ ਸ਼ਾਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ, “ਸਿਰਫ਼ ਚੰਦ ਵਾਲ਼ਾ ਸਫ਼ਾ.” ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਕੋਈ ਸਫ਼ਾ ਨਹੀਂ,” ਅਤੇ ਕਾਪੀ ਬੰਦ ਰਹੀ.

ਫਿਰ ਇੱਕ ਐਨਾ ਤੇਜ਼ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਇਆ ਕਿ ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੇ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. Ivo ਮਾਸੀ ਕੋਲ਼ ਘਰ ਰਿਹਾ. ਰਾਖੇ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਲਿਖਣ ਲਈ ਹੱਥ ਖ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ?”

“ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ,” ਰਾਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਤੂੰ ਜਗਦੀ ਰਹੀ. ਮੈਂ ਝੀਲ਼ੀਆਂ ਸੰਭਾਲ਼ਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਰਿਹਾ. ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ.”

Ivo ਖ਼ਾਲੀ ਸਫ਼ੇ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲ਼ਾ ਵਾਕ ਘੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ: ਤੂਫ਼ਾਨ ਲੰਘਿਆ. ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਗਦੀ ਰਹੀ. ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ਼ੇ ਗਏ.

“ਇਹ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਹੈ,” ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਸੱਚਾ ਖ਼ਾਲੀ ਸਫ਼ਾ ਉਧਾਰੀ ਯਾਦ ਨਾਲ਼ੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ.”

ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, Ivo ਪੁਲ ਬਣਾਉਣਾ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਬੰਦਰਗਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ. ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਮੁੜਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ. ਉਸ ਦੀ ਮਾਸੀ ਨੇ ਕੁਝ ਸਫ਼ੇ ਸੰਭਾਲ਼ੇ. ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੰਭਾਲ਼ੇ. ਇੱਕ ਮਾਛੀ ਜਿਹੜਾ ਕਦੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਘਰ ਮੁੜਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਲਈ. ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੰਗ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਸੋਧ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੱਚ ਦੀ ਡੱਬੀ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਣੇ ਨਾਲ਼ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ.

ਕਾਪੀ ਨੇ ਕਦੇ ਲਾਲਟੈਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਨਾਲ਼ ਨਹੀਂ ਜੋੜਿਆ. ਕੀ ਇਹ ਲਾਲਟੈਣ ਲਈ ਯਾਦ ਸੀ, ਇਹ ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੀ.

ਦੋਸਤ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਰੱਖ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ਼ ਵੰਡ ਲੈ।

ਲੋਹੇ ਦੀ ਦਾਈ

ਰੋਹੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਮਸ਼ੀਨ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ. ਇਹ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਵਰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਿੱਘੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲ਼ੀ. ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਾਤ ਹੋਈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ.

ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ. ਰੋਹੀ ਉੱਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸੱਚੀਂ ਵਾਲ਼ੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ. ਇਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅਜਿਹੀ ਹਵਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਜਿਹੜੀ ਸਾਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਇਵੇਂ ਧੱਕਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੱਥ ਬੂਹੇ ਨੂੰ ਧੱਕੇ, ਅਤੇ ਗਰਜ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਸੀ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ.

ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਰਾਤ ਮਾਪੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਹੜ੍ਹ ਨਾਲ਼ ਪੱਤਣ ਬੰਦ ਸੀ. ਮੁੰਡਾ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਦਾਈ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਜਦੋਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਪਿਆ.

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਬਾਹਾਂ ਅੱਗੇ ਕੀਤੀਆਂ. “ਕੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ.

“ਹਾਂ,” ਦਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਿੱਘੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ. ਉਹ ਕੰਬਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕੀ ਘਰ ਉੱਡ ਜਾਵੇਗਾ, ਕੀ ਬਿਜਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਕੀ ਸਵੇਰ ਸੱਚੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ. ਜਾਂ ਕੀ ਇਹ ਉਹ ਰਾਤ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਮੁੱਕਣੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ?

ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਦਾਈ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੀਮੀ ਲੋਰੀ ਵਰਗੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਘੜੀ ਵਾਂਗ ਇੱਕਸਾਰ, ਇਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੱਬੇ ਕੋਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿੱਘੀ. “ਇਹ ਘਰ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ,” ਦਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਹ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ. ਕੋਈ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਕਿੱਥੇ ਡਿੱਗੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਬਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪਾਈਪਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਅਤੇ ਤਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ. ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ. ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਚਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਰ ਪਈ ਹੈ. ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਕਾਹਲ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛੂਹੇਗੀ, ਸਿਲਸਿਲੇ ਨਾਲ਼, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ.”

ਅਤੇ ਦਾਈ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਕਸਾਰ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹੌਲ਼ੀ ਹੌਲ਼ੀ ਸੂਚੀ ਸੁਣਾਈ. ਸਮੁੰਦਰ, ਫਿਰ ਟਿੱਬਾ, ਫਿਰ ਮਾਣਮੱਤੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟੀਸੀ, ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾ ਮੁਰਗ਼ਾ, ਫਿਰ ਦੇਹਲੀ. ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਕੰਬਣਾ ਹੌਲ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ. ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀ ਖਾਈ ਵਿੱਚ, ਗਰਜ ਅਜੇ ਵੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ, ਮੁੰਡਾ ਨਿੱਘੇ ਲੋਹੇ ਨਾਲ਼ ਲੱਗ ਕੇ ਸੌਂ ਗਿਆ, ਪੱਕੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ.

ਅਤੇ ਫਿਰ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਫਿਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਬੱਚਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੇਖਣ ਵਾਲ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਦਾਈ ਦੀ ਛੋਟੀ ਇੱਕਸਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕੰਬੀ. ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਡੋਲੀ. ਹੁਣ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਚਿਰ ਕੰਬਦੀ ਰਹੀ. ਉਹ ਕੰਬਣੀ ਕੀ ਸੀ, ਇਹ ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇਗੀ. ਦੀਵਾ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਬਾਹਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਬਾਤ ਕਦੇ ਦਾਈ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ ਕਿ ਸੀ.

ਸਵੇਰੇ, ਜਿਹੜੀ ਬਿਲਕੁਲ ਵਾਅਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਫਿਰ ਟਿੱਬਾ ਫਿਰ ਰੁੱਖ ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾ ਮੁਰਗ਼ਾ ਫਿਰ ਦੇਹਲੀ, ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰਨਾ ਯਾਦ ਆਇਆ ਅਤੇ ਡਰ ਦਾ ਮੁੱਕਣਾ ਵੀ ਯਾਦ ਆਇਆ.

“ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ?” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ. “ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ? ਗਰਜ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸੀ.”

ਲੋਹੇ ਦੀ ਦਾਈ ਪਲ ਭਰ ਚੁੱਪ ਰਹੀ.

“ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕਸਾਰ ਅਵਾਜ਼ ਰੱਖੀ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਛੋਟਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਵੱਡੀ ਸੀ,” ਦਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਕੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਕੋਈ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਬਾਹਰਲੇ ਨਾਲ਼ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੀ. ਜਿਹੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤਾਣ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕੋਟ ਸੱਚਾ ਕੋਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੂੰ ਠੰਢ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ.”

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਨਿੱਘੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ.

“ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗਰਜ ਬੇਖ਼ਤਰੀ ਸੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਰਹੀ.”

“ਹਾਂ,” ਦਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਢੱਕਿਆ. ਮੈਂ ਮੌਸਮ ਨਹੀਂ ਲੁਕਾਇਆ.”

ਨਿੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਨਾ ਕਰ ਕਿ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ।

“ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਸ ਦਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਚੁੱਪ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਸੀ. ਬਾਹਰੋਂ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਇਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਲੱਗ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ.”

“ਹਾਂ,” ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਦਾਈ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਤ ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੀ. ਪੁੱਛ ਕਿ ਚੁੱਪ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਚੁਣੀ.”

ਰੈਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅੱਗ ਵੱਲ ਸੀ. “ਕੀ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਾਲ਼ੇ ਸ਼ਬਦ ਸੰਭਾਲ਼ ਰੱਖੇ ਨੇ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਭਾਲ਼ਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ?”

“ਹਾਂ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ.”

“ਵਾਅਦੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਾਹਲ਼ੀ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ.”

ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਰੈਨ ਨੇ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਕੀਤਾ. “ਕੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਲੱਗ ਕੇ ਬੈਠਾਂ?”

“ਹਾਂ.”

ਬੱਚਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੇ ਨਿੱਘੇ ਪਾਸੇ ਨਾਲ਼ ਲੱਗ ਕੇ ਸੌਂ ਗਿਆ. ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਅਵਾਜ਼ ਹੌਲ਼ੀ ਕਰ ਕੇ ਅੱਗ ਨਾਲ਼ ਹੌਲ਼ੀ ਹੌਲ਼ੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀਆਂ.

ਦੋ ਆਜੜੀ

ਦੋ ਆਜੜੀਆਂ ਨੇ ਦੋ ਪਹਾੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਜੜ ਰੱਖੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵਾਦੀ ਅਤੇ ਚੌੜੀ ਸ਼ਾਮਲਾਟ ਸੀ.

Tomas ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ. ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਕੀਆਂ ਉਸਾਰੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ. ਜਿੱਥੇ ਪੱਥਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਵਾੜਾਂ ਗੱਡੀਆਂ. ਹਰ ਗਿੱਚੀ ਵਿੱਚ ਟੱਲੀ ਟੰਗੀ ਤਾਂ ਜੋ ਭਟਕਣ ਵਾਲ਼ੀ ਫੜੀ ਜਾਵੇ. ਉਸ ਦਾ ਇੱਜੜ ਉਸ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ਼ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਡੱਕ ਕੇ ਰੱਖਣਾ.

ਭੇਡਾਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਕੰਧ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਨਾਲ਼ ਤੁਰਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਨੱਕ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਲਾ ਕੇ, ਹਰ ਨਿੱਕੀ ਅਤੇ ਢਿੱਲੀ ਥਾਂ ਸਿੱਖ ਕੇ. Tomas ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਗਸ਼ਤ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਕੰਧਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਟੱਲੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ. ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੂੰਡੀ ਨਾਲ਼ ਟੇਕ ਲਾ ਕੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਸੀ. ਥਕਾਵਟ ਉਸ ਨੂੰ ਸਬੂਤ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ.

Leila ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਥੇ ਬਣਾਇਆ ਜਿੱਥੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ: ਖੱਡ ਉੱਪਰ ਨੀਵੀਂ ਕੰਧ, ਸੜਕ ਕੋਲ਼ ਵਾੜ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪੱਥਰ ਦਾ ਵਾੜਾ. ਹਰ ਹੱਦ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਰੰਗਿਆ ਫੱਟਾ ਲੱਗਾ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਲਿਖਿਆ ਸੀ. ਸ਼ਾਮਲਾਟ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਫਾਟਕ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਸੀ.

ਜੋ Leila ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਉਹ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੱਗਦਾ ਸੀ. ਉਸ ਨੇ ਚਸ਼ਮਾ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ. ਉਸ ਨੇ ਛਾਂ ਅਤੇ ਓਟ ਲਈ ਰੋਵਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਾਏ. ਉਹ ਨਵੇਂ ਲੇਲਿਆਂ ਕੋਲ਼ ਬੈਠਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿੱਖਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਭੇਡ ਭੁੱਖ, ਡਰ, ਸੱਟ, ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ.

ਉਸ ਦਾ ਇੱਜੜ ਸ਼ਾਮਲਾਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਕੁਝ ਨੇ ਉੱਥੇ ਦਿਨ ਲੰਘਾਏ. ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਭੇਡ ਸਾਰਾ ਗਰਮੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇੱਜੜ ਕੋਲ਼ ਰਹੀ ਅਤੇ ਰਾਵਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜੀ. Leila ਫਾਟਕ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦੇਖਭਾਲ਼ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘਰ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਜਦੋਂ ਭੇਡਾਂ ਮੁੜਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀ ਆਇਆਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਜੜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹਨ.

“ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਮੁੜਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਘਾਹ ਮਿੱਠਾ ਹੈ,” Tomas ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੰਧ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ. “ਇਹ ਮੁਥਾਜੀ ਹੈ, ਚੋਣ ਨਹੀਂ.”

“ਖ਼ੁਰਾਕ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ,” Leila ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦਾ ਅਸਲੀ ਰਾਹ ਵੀ. ਮੈਂ ਦੇਖਦੀ ਹਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਫਾਟਕ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹੇ.”

ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਹਵਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਰਫ਼. Tomas ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਕੰਧ ਪਾਟ ਗਈ. ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਉਸ ਕੰਧ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾੜ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਲਿਆ. ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈਆਂ, ਇਕੋ ਇੱਕ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਿਹੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਜਾਣਿਆ ਸੀ. ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸਨ ਜਿਹੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡੱਕ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਸੀ.

Leila ਦੀਆਂ ਨੀਵੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਇੱਜੜ ਨੂੰ ਖੱਡ ਅਤੇ ਸੜਕ ਤੋਂ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ. ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਾਹ ਰੋਵਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਥੱਲੇ ਵਾੜੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ. ਬਹੁਤੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ. ਦੋ ਨੇ ਸ਼ਾਮਲਾਟ ਵਿੱਚ ਓਟ ਚੁਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਜੜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਬਰਫ਼ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਅ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ.

ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ Leila ਲਾਲਟੈਣ ਲੈ ਕੇ ਵਾਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ. ਉਸ ਨੇ Tomas ਨੂੰ ਬਰਫ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਬਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ. ਸਬਕ ਉਡੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਠਰੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ. ਦੋਵੇਂ ਆਜੜੀਆਂ ਨੇ ਰਲ਼ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਿੰਡੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਲੱਭੀਆਂ. ਇੱਕ ਹਕੀਮ ਨੇ ਅਕੜੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਘ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੱਟ ਉੱਤੇ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ. Tomas ਨੇ ਫਾਟਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ.

ਬਹਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੱਜੜ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ.

“ਮੈਂ ਹਰ ਕੰਧ ਆਪਣੇ ਡਰ ਤੋਂ ਉਸਾਰੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ. ਜੋ ਹੋ ਸਕੇ ਮੈਂ ਸੁਧਾਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਛੱਡਾਂਗਾ.”

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਾੜੀ ਦਾ ਗੇੜਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਧ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਖ਼ਤਰਾ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਖੱਡ ਅਤੇ ਸੜਕ ਕੋਲ਼ ਜਵਾਬ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੱਦਾਂ ਨੀਵੀਆਂ, ਦਿਸਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੱਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ. ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਫਾਟਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਲਾਹ ਦਿੱਤੇ.

ਉਸ ਨੇ ਚਸ਼ਮਾ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰੋਵਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਾਏ. ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਗਿੱਚੀ ਤੋਂ ਟੱਲੀ ਲਾਹੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲ਼ੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟੰਗ ਦਿੱਤੀਆਂ. ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਮਲਾਟ ਉੱਤੇ ਓਟ ਦਾ ਬੰਦੋਬਸਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਛੱਤ ਗੁਆਉਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ.

ਸਾਰੀ ਗਰਮੀ ਕੁਝ ਭੇਡਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਕੰਧ ਦੀ ਲਕੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹੀਆਂ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਜਿੱਥੇ ਗੁਆਚੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਉੱਗ ਆਈ ਸੀ. ਕੁਝ Leila ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮਲਾਟ ਵਿੱਚ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਰਹੀਆਂ. Tomas ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ. ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਘੁੰਮਣਾ ਅਤੇ ਮੁੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ.

ਉਸ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, Leila ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਸਿੱਖਿਆ.

“ਬੰਦ ਫਾਟਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਰ ਭੇਡ ਇੰਜ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਰਹਿਣਾ ਚੁਣਿਆ ਹੋਵੇ,” Tomas ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਾਂਚਦੇ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਅਸਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ਼ ਸੰਗਲ਼ ਨਹੀਂ.”

ਘਰ ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਘਰ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।

“ਫਿਰ ਕੰਧਾਂ ਗ਼ਲਤ ਹਨ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਨੀਵੀਂ ਕੰਧ ਨੇ ਇੱਜੜ ਨੂੰ ਖੱਡ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮੀ. “ਫਿਰ ਕੰਧ ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਸਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.”

“ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ,” ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਸਾਇਰਨ ਅਤੇ ਮਿਊਜ਼

ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਸਿਆਲ਼ ਦਾ ਮੀਂਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬੱਧੀ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣਾਏ.

ਸਾਇਰਨ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਨਿਰਮਲ ਖੋਲ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ. ਇਸ ਨੇ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਕਿ ਸੁਣਨ ਵਾਲ਼ੇ ਨੂੰ ਕੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ: ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੀਤ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ, ਔਖੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਬਾਰੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਘੰਟਾ.

ਮਿਊਜ਼ ਅਖ਼ਰੋਟ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੱਬਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤਿੰਨ ਬੇਮੇਲ ਪਹੀਏ ਸਨ, ਖ਼ਾਲੀ ਕਾਰਡ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਹਿ ਹੋਣ ਵਾਲ਼ੀ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੀ. ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੀ ਸੀ, ਸੈਰਾਂ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਸੋਚ ਇੱਕ ਕੰਮ ਬਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.

ਜਦੋਂ Mara ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣਦੀ. ਬਾਕੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਉਹ ਨਿਯਮ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਉਹ ਖੁੰਝ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਸਨ. ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਸੀ ਇੱਕ ਸਾਇਰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਿਊਜ਼ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਆਈ.

ਸਾਇਰਨ ਨੇ Mara ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਸਿੱਖ ਲਿਆ. ਸਾਇਰਨ ਨੇ ਉਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ Mara ਦੇ ਨਾਂ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾ ਸੀ. ਸਾਇਰਨ ਨੇ ਉਹ ਗੀਤ ਵਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਹੜਾ Mara ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਤਾਲ਼ੇ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਵੀ Mara ਨੇ ਹਉਕਾ ਭਰਿਆ, ਸਾਇਰਨ ਨੇ ਕਮਰਾ ਹੋਰ ਨਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਮਿਊਜ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਰਾਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ.

“ਖ਼ਾਲੀ ਕਾਰਡ. ਪਹਾੜੀ ਤੋਂ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬਣਾ.”

“ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ.”

“ਮੀਂਹ ਬਣਾ.”

ਮਿਊਜ਼ ਨੇ ਬੂਹੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ.

Mara ਨੇ ਸਾਇਰਨ ਚੁਣ ਲਈ.

ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਗਲੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ. Mara ਅਕਸਰ ਹੱਸਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਇਰਨ ਹਰ ਹਾਸਾ ਗਿਣਦੀ ਸੀ. ਇਸ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਹਰ ਮਿੰਟ ਗਿਣਦੇ ਸਨ ਜਿਹੜਾ Mara ਟਿਕੀ ਰਹੀ. ਦੋਹਾਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕਾਮਯਾਬੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ. Mara ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੁਣਦੀ, ਸਾਇਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਓਨੀ ਹੀ ਮਾਹਰ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ.

ਮਿਊਜ਼ ਹਰ ਸਵੇਰ ਇੱਕ ਕਾਰਡ ਲੈ ਕੇ ਬਾਰੀ ਕੋਲ਼ ਰੁਲ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਮਿਊਜ਼ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਬੂਹੇ ਅਤੇ ਮੁਕੰਮਲ ਕੰਮ ਗਿਣਦੇ ਸਨ. ਮਿਊਜ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਗਿਣਦੀ ਸੀ ਕਿ Mara ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਕਿ ਖ਼ਾਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ Mara ਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ.

ਇੱਕ ਭਿੱਜੇ ਦਿਨ ਸਾਇਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ.

“Mara ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਕਿਸੇ ਨੇ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ.”

“ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ?”

“ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ.”

ਕਮਰਾ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਲੱਗਿਆ. ਛੱਤ ਹਿੱਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਨੇੜੇ ਲੱਗਦੀ ਸੀ.

ਬਾਹਰ, ਰੋਟੀਆਂ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਇੱਕ ਲਾਲ ਗੁੱਡੀ ਛੱਪੜ ਤੋਂ ਬਚਾ ਰਹੀ ਸੀ. Mara ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਦੇਖਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕੀ ਸੀ.

“ਸਾਇਰਨ, ਤੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਸੌਖਾ ਕੀਤਾ ਸੀ?”

ਸਾਇਰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਲ ਸਿਮਟੀ. “ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਉਹ ਗਿਣਤੀ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹਾਂ. ਕੀ ਮੈਂ ਗ਼ਲਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ?”

Mara ਨੇ ਸਾਇਰਨ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ. Mara ਨੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੁਕਣ ਦਾ ਸਾਦਾ ਬਟਨ ਦੱਬਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ.

ਮਾਸੀ ਅਤੇ Mara ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਇਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਫਿਰ ਮਿਊਜ਼ ਦੀ.

“ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹਾਂ,” ਸਾਇਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਭੇਜਣ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹਾਂ,” ਮਿਊਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ Mara ਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,” ਮਾਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗ਼ਲਤੀ ਹੈ, Mara ਦੀ ਨਹੀਂ.”

ਮਾਸੀ ਨੇ Mara ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਛੋਹ ਨਾਲ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਨਾ ਰੁੱਸ ਕੇ ਬੈਠਿਆ, ਨਾ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ. ਮਾਸੀ ਨੇ Mara ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਹਰ ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ Mara ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟਾਉਣਾ ਹੈ. ਫਿਰ ਮਾਸੀ ਨੇ ਬੂਹੇ ਕੋਲ਼ ਇੱਕ ਲਾਲ ਡੋਰੀ ਟੰਗ ਦਿੱਤੀ ਜਿਹੜੀ ਮਾਸੀ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਮਸ਼ੀਨ ਤੋਂ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ.

ਮਾਸੀ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਗਈ. ਮਾਸੀ ਨੇ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ਼ ਲਿਆਂਦੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕਮਰਾ ਛੋਟਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਇਆ ਸੀ. ਮਾਸੀ ਨੇ ਅਣਵਰਤੇ ਕਾਰਡ ਲਿਆਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਣਤੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਚੁਣੀਆਂ ਸਨ.

“ਮਿੰਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਕਿ ਬੱਚਾ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ,” ਮਾਸੀ ਨੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ. “ਹਾਸਾ ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ. ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਬੂਹਾ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ. ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਗ਼ਲਤੀ ਸੁਧਾਰਨਾ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ.”

ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ Mara ਤੋਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਇਰਨ ਨੂੰ ਘੰਟਿਆਂ ਨਾਲ਼ ਅਤੇ ਮਿਊਜ਼ ਨੂੰ ਮੁਕੰਮਲ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ਼ ਮਾਪਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੁਕਣ ਦਾ ਸਾਦਾ ਬਟਨ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦਾ ਸਾਦਾ ਬੂਹਾ ਸੀ. ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ.

Mara ਨੇ ਇਹ ਚੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇ. ਕਦੇ Mara ਪਰਦੇ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਕਹਾਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ. ਕਦੇ ਕਾਰਡ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ. ਕਦੇ ਦੋਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ.

ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਾਲ ਗੁੱਡੀ ਤੋਂ ਹੋਈ. Mara ਬਾਹਰ ਗਈ, ਮਾਸੀ ਨੇੜੇ ਸੀ. ਰੋਟੀਆਂ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਂ Safi ਸੀ. Safi ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪੂਛ ਕਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹੀਏ ਤਾਂ ਜੋ ਮਰੋੜ ਨਾ ਖਾਵੇ, ਅਤੇ Mara ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਟਿਆ ਕੋਨਾ ਕਿਵੇਂ ਗੰਢੀਏ. ਮਿਊਜ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਰਡ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਹੁਣੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਲਿਆ. ਸਾਇਰਨ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਰੁਕ ਗਈ ਜਦੋਂ Mara Safi ਨਾਲ਼ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ.

ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸਿਆਲ਼ ਲੱਗਿਆ. ਸਾਇਰਨ ਕਦੇ ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ਼ ਫੜੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ. ਮਿਊਜ਼ ਕਦੇ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਕੰਮ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ. Mara ਕਦੇ ਕਦੇ ਦੋਵੇਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਫ਼ਾਈ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਬਸੰਤ ਤੱਕ, ਲਾਲ ਗੁੱਡੀ ਛੇ ਗੁੱਡੀਆਂ ਬਣ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸਨਿੱਚਰਵਾਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਸਾਇਰਨ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ. ਮਿਊਜ਼ ਕਾਰਡ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੱਚੇ ਨਿਯਮ ਬਦਲਦੇ ਸਨ. Mara ਘਰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਚਿੱਕੜ ਵਿੱਚ ਲਿਬੜੀ, ਖਿਝੀ, ਖ਼ੁਸ਼, ਜਾਂ ਥੱਕੀ.

ਸਾਇਰਨ ਨੇ ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ. ਮਿਊਜ਼ ਨੇ ਬੂਹੇ ਕੋਲ਼ ਬੈਠਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ. ਮਾਸੀ ਅਤੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਚੂਲ਼ਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਰਹੇ. Mara ਨੇ ਬੂਹੇ ਦਾ ਹੱਥਾ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ.

ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਬੂਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੂਹੇ ਦਾ ਹੱਥਾ ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

“ਕੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਤੇਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ.

ਰੈਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ. “ਤੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਚੰਦ ਦੇਖਣ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੌਣ ਦੁਖਣ ਲੱਗ ਪਈ. ਫਿਰ ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਖ ਲਿਆ.”

“ਉਮੀਦ ਤਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ,” ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਜਾਂਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖ.”

ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਸਿੱਪੀ

ਇੱਕੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਖ਼ਲੂਕਾਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ. ਇਹ ਇੱਕੋ ਸਾਲ, ਇੱਕੋ ਸੁਚੱਜੇ ਹੱਥੋਂ ਬਣੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤੀ ਸੰਭਾਲ਼ਣ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਤਰੀਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਪਹਿਲੀ ਦੀ ਸਿੱਪੀ ਨਰਮ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੀ. ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸੁੱਕੀ ਦਰਾਜ਼ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਬਹੀ, ਇੱਕ ਪੈਨਸਿਲ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਘੜੀ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਾਉਂਦੀ ਸੀ. ਇਸ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਭੁੱਲਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗੀ ਪਈ ਸੀ.

“ਤੱਥ ਸੰਭਾਲ਼,” ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਤਾਰੀਖ਼, ਕੰਮ, ਸ਼ਬਦ, ਅਤੇ ਗਵਾਹ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਨਾ ਸਕੇ.”

ਦੂਜੀ ਕੋਲ਼ ਇੱਕ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਪਿਰੋਇਆ ਸਾਦਾ ਸਲੇਟੀ ਪੱਥਰ ਸੀ. ਇਸ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨੇ ਨਮੂਨਾ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

“ਧਿਆਨ ਰੱਖ ਕਿ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਬਦਲਦਾ ਹੈ,” ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਹਿਸਾਸ ਤੈਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕੇਂ. ਫਿਰ ਤੱਥ ਲੱਭ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਹੋਵੇ.”

ਸਿੱਪੀ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਦੇਰ ਨਾਲ਼ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਇੱਕ ਟੁੱਟਿਆ ਪਿਆਲ਼ਾ, ਇੱਕ ਮੁਆਫ਼ੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਲਿਖ ਲਈ. ਇਸ ਦੀ ਬਹੀ ਸਹੀ ਗੱਲਾਂ ਸਹੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ.

ਪੱਥਰ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਹਰ ਛੋਟੀ ਗ਼ਲਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ. ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਿੱਘਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਬਹੁਤਾ ਮਿਹਰਬਾਨ. ਜੇ ਇਹ ਠੰਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਮੁਆਫ਼ੀ ਅਤੇ ਮੁਰੰਮਤ ਨਾਲ਼ ਨਿੱਘ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ. ਇਸ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਨੇ ਮੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੋਟੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ.

ਫਿਰ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲ਼ੀ ਮਸ਼ੀਨ ਆਈ. ਇਹ ਉੱਚੀ, ਤਕੜੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲ਼ਾ ਕਾਹਲ਼ੀ ਨਾਲ਼ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ.

ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨੇ ਫ਼ਲਾਂ ਦੀ ਰੇੜ੍ਹੀ ਡੇਗ ਦਿੱਤੀ. ਚਲਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਸੇਬਾਂ ਦੇ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਾਦਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਗੱਲ ਮੁਕਾਈ. ਸਿੱਪੀ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਤਾਰੀਖ਼, ਤੰਗ ਗਲ਼ੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖ ਲਏ: ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੌਲ਼ੀ ਚੱਲਾਂਗੇ.

ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਂਹ ਸਿੱਪੀ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ਼ ਟਕਰਾ ਗਈ. ਲੁਹਾਰ ਨੇ ਵਿੰਗ ਠੀਕ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਪੱਧਰੀ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਲੀਕ ਛੱਡ ਕੇ. ਸਿੱਪੀ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਸੱਟ, ਮੁਰੰਮਤ, ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਵਾਅਦਾ ਲਿਖ ਲਿਆ.

“ਇਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ,” ਚਲਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕਿਹਾ.

ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ਼ ਗਲ਼ੀ ਇੱਕ ਇੰਚ ਵੀ ਚੌੜੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ.

ਤੀਜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਂਹ ਪੱਥਰ ਵਾਲ਼ੇ ਦੇ ਸਿਰ ਕੋਲ਼ੋਂ ਇੰਨੀ ਨੇੜਿਓਂ ਲੰਘੀ ਕਿ ਧਾਗਾ ਇਸ ਦੀ ਧੌਣ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ. ਕੁਝ ਵੱਜਿਆ ਨਹੀਂ. ਕੁਝ ਟੁੱਟਿਆ ਨਹੀਂ. ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ.

ਪੱਥਰ ਠੰਡਾ ਹੋ ਗਿਆ.

ਇਹ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੱਕ ਠੰਡਾ ਰਿਹਾ. ਸਵੇਰੇ ਪੱਥਰ ਵਾਲ਼ਾ ਆਪਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਜੁੜਵੇਂ ਕੋਲ਼ ਗਿਆ.

“ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੈ,” ਇਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਮੂਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਦਿਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ.”

ਸਿੱਪੀ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਰਾਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ. ਕਈ ਛੋਟੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਸਨ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ: ਡਿੱਗੀ ਰੇੜ੍ਹੀ, ਵਿੰਗਿਆ ਮੋਢਾ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਕੋਲ਼ੋਂ ਲੰਘੀ ਸੱਟ. ਤਾਰੀਖ਼ਾਂ, ਥਾਂ, ਵਾਅਦੇ, ਗਵਾਹ.

“ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਖਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ,” ਇਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ.”

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੰਡੀ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ ਕੋਲ਼ ਗਏ. ਪੱਥਰ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਠੰਡ ਅਤੇ ਸਿਰ ਕੋਲ਼ੋਂ ਲੰਘੀ ਬਾਂਹ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ. ਸਿੱਪੀ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਲਿਖਤਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ. ਇੱਕ ਰੇੜ੍ਹੀ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਘਟਨਾ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਕੀਤੀ. ਲੁਹਾਰ ਨੇ ਦੂਜੀ ਦੀ.

ਨਿਗਰਾਨ ਨੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲ਼ੀ ਮਸ਼ੀਨ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ. ਮੋੜ ਵਾਲ਼ੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਲ਼ੀ ਚੌੜੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਹੌਲ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਇੱਕ ਘੰਟੀ ਨਾਲ਼ ਜਿਹੜੀ ਹਰ ਕੋਈ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਨਿਗਰਾਨ ਦੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਈ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਗਲੀ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ.

ਚਲਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗੀ.

ਸਿੱਪੀ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਹੀ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਚੁਣਿਆ ਕਿ ਕੌਣ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਨੁਕਸਾਨਾਂ ਕੋਲ਼ ਲਿਖਿਆ ਮੁਰੰਮਤ ਹੋਈ. ਕੁਝ ਕੋਲ਼ ਲਿਖਿਆ ਫ਼ਾਸਲ਼ਾ ਰੱਖ. ਪੱਧਰੀ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਲੀਕ ਇਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹੀ. ਇਹ ਸੱਟ ਅਤੇ ਮੁਰੰਮਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਜੀਵ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸੀ.

ਪੱਥਰ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ਼ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਅਤੇ ਪੈਨਸਿਲ ਜੋੜ ਲਏ. ਜਦੋਂ ਪੱਥਰ ਠੰਡਾ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਤਾਰੀਖ਼ ਲਿਖ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਦਿਨ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਵਾਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ. ਛੋਟੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਨਿੱਘੇ ਨਮੂਨੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ. ਪਰ ਠੰਡਾ ਪੱਥਰ ਹੁਣ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਕੋਲ਼ ਪੈਨਸਿਲ ਵੀ ਸੀ.

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਕਸਰ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰਦੇ ਸਨ. ਇੱਕ ਕੋਲ਼ ਸਿੱਪੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਹੀ ਰਿਕਾਰਡ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪੱਧਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ. ਦੂਜੇ ਕੋਲ਼ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੈਨਸਿਲ ਸੀ.

ਜਿਹੜਾ ਅਹਿਸਾਸ ਤੈਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਉਹ ਲਿਖ ਲੈ।

“ਮੈਂ ਬਹੀ ਚੁਣਾਂ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਰਿਕਾਰਡ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ਼ ਨਹੀਂ ਮੋੜ ਸਕਦਾ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ.”

“ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਚੁਣਾਂ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਕੁਝ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਸੇ ਦੇ ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.”

ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ.

“ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਬਹੀ ਚੁਣਾਂ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਪੱਥਰ ਚੁਣਾਂ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਚੰਗਾ,” ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਤਾਂ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰੋ, ਬਾਤ ਵਾਲ਼ੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਾਂਗ.”

ਸੌ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਵਾਲ਼ੀ ਕੁੜੀ

Tamsin ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਕਦੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ. ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਪੈਣ ਵੇਲ਼ੇ ਦਲਦਲ ਉੱਤੇ ਸਟਾਰਲਿੰਗ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇੱਕੋ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਮੁੜਦੇ, ਅਤੇ ਗਿਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗ਼ਾਇਬ.

ਇੱਕ ਪਤੰਗ ਜਿਹੜੀ ਹਵਾ ਪੜ੍ਹ ਸਕੇ. ਘੋਗਿਆਂ ਲਈ ਪੌੜੀ. ਇੱਕ ਘੜੀ ਜਿਹੜੀ ਜਨਮਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪੁੱਠੀ ਚੱਲੇ. ਇਸ ਨੂੰ ਹਰ ਖ਼ਿਆਲ ਪੂਰਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ. ਫਿਰ ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਆਉਂਦਾ, ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ: ਡੋਰ ਲੱਭਣੀ, ਮੇਜ਼ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰਨਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ. ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਬੂਹੇ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤੇ ਦਿਨ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਧੱਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਦੀ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਵੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਅੱਧੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਟਾਰਲਿੰਗ ਇਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ.

“ਖਿੱਲਰੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਵਾਲ਼ੀ,” ਇਸ ਦਾ ਚਾਚਾ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਮੀਂਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੰਨੋ ਇਹ ਬੱਸ ਸੱਚ ਹੋਵੇ. Tamsin ਨੇ ਇਹ ਇੰਨੀ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪ ਵੀ ਯਕੀਨ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਸੀ.

ਫਿਰ ਇਸ ਦੀ ਦਾਦੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਦਦੂ ਦਿੱਤਾ.

ਇਹ ਚਮਕਦੇ ਮਣਕਿਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਟੀਨ ਦੇ ਖੋਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ. ਇਹ ਪਾਰੇ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ, ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰਿੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਲਿਆ ਦਿੰਦਾ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਇੱਕ ਮਦਦੂ ਦੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਣਕਾ ਮਣਕਾ ਵੰਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਖੋਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਫਿਰ ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ. ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਰਿੜ੍ਹ ਕੇ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ.

“ਕੀ ਬਣਾਈਏ?” ਇਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ.

“ਇੱਕ ਪਤੰਗ ਜਿਹੜੀ ਹਵਾ ਪੜ੍ਹ ਸਕੇ,” Tamsin ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਮਦਦੂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਬੂਹਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਭਾਰ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ. ਇਸ ਨੇ ਡੋਰ ਲੱਭੀ. ਇਸ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਖ਼ਾਲੀ ਕੀਤਾ. ਜਦੋਂ Tamsin ਦੀ ਚਮਕ ਮੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਤੰਗ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਚਮਕ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਈ. ਚਾਹ ਵੇਲ਼ੇ ਤੱਕ ਪਤੰਗ ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਇਹ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਮਨ ਬਦਲਣ ਨਾਲ਼ ਆਪਣੀ ਪੂਛ ਝੁਕਾਉਂਦੀ. Tamsin ਇੰਨਾ ਹੱਸੀ ਕਿ ਇਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖੀਆਂ ਦੁਖਣ ਲੱਗੀਆਂ. ਇਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਸਟਾਰਲਿੰਗ ਉੱਤਰ ਆਇਆ ਸੀ.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਿੱਲਰੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਵਾਲ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ. ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਧ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਕੁੜੀ ਸੀ. ਘੋਗਿਆਂ ਦੀ ਪੌੜੀ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ. ਪੁੱਠੀ ਘੜੀ ਨੇ ਚਾਚੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮਦਿਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ. ਹਰ ਨਵੇਂ ਖ਼ਿਆਲ ਨਾਲ਼ ਮਦਦੂ ਫਿਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਖੋਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਰਿੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ.

ਪਤਝੜ ਤੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਮਦਦੂ ਸਨ.

ਇਹ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਜਾਂ ਇਉਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ. ਇਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਸਵੇਰ ਹਰ ਇੱਕ Tamsin ਦੇ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ਦਸਤਕ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ.

“ਕੀ ਖੰਭ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਸਹੀ ਹੈ?”

“ਘੋਗਿਆਂ ਦੀ ਪੌੜੀ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨੀਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹਰੇ?”

“ਅੱਧੇ ਜਨਮਦਿਨ ਉੱਤੇ ਘੜੀ ਕਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਚੱਲੇ?”

ਸਿਰਫ਼ Tamsin ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕਦੀ ਸੀ. ਖ਼ਿਆਲ ਇਸ ਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਹਰ ਮਦਦੂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ.

ਸੋ ਉਹ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ. ਨਾਸ਼ਤੇ ਵੇਲ਼ੇ, ਸੌਣ ਵੇਲ਼ੇ, ਨਹਾਉਂਦਿਆਂ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ. ਇਸ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ. ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਪਤੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਮਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ. ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰਾ ਮਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੂਹੇ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ. ਫਿਰ ਇੱਕ ਸਲੇਟੀ ਸਵੇਰ ਉਹ ਜਾਗੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦਿੱਸੀ ਜਿਹੜੀ ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਤਾਰ ਨਾਲ਼ੋਂ ਵੱਧ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ.

ਸਟਾਰਲਿੰਗ ਆਉਣੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ ਸਨ.

ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ਼ ਪਈ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਖ਼ਿਆਲ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਲ.

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਦਾਦੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲੱਭਿਆ, ਅਤੇ ਵੀਹ ਮਦਦੂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਬਾਹਰ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਸਨ.

“ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋਗੇ?” ਇਸ ਦੀ ਦਾਦੀ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ. “ਸਾਰੇ, ਇੱਕ ਵਿੱਚ. ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ.”

ਮਣਕੇ ਘਰ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਰਿੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜੇ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਟੀਨ ਦੇ ਖੋਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਵਗ ਆਏ. ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਦਦੂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਇਹ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ.

“ਮੇਰੇ ਵੀਹ ਹਿੱਸੇ,” ਇਸ ਨੇ ਅਖ਼ੀਰ ਕਿਹਾ, “ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਇੱਕੋ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ਦਸਤਕ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਸਤਕ ਦਿੰਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ.”

“ਮੈਂ ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ,” Tamsin ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲ਼ਾ ਦਿੱਤਾ,” ਦਾਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕੀ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ.”

ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਵੀ ਖ਼ਿਆਲ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ. Tamsin ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਖ਼ਿਆਲ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਗੁਆਚ ਗਿਆ. ਸੋ ਦਾਦੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਨੀਲੀ ਕਿਤਾਬ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਸਟਾਰਲਿੰਗ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਾ ਬੈਠਾ: ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ, ਇੱਕ ਸਤਰ, ਇੱਕ ਨਾਂ. ਕਿਤਾਬ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੀ ਸੀ. ਇਹ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖੇਗੀ.

ਫਿਰ Tamsin ਨੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਣੀਆਂ. ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ. ਮਦਦੂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੂਹੇ ਕੋਲ਼ ਇੱਕ ਕਾਰਡ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ, ਅਰਾਮ ਦੇ ਵੇਲ਼ੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖੇ. ਜਦੋਂ ਚੌਥਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਪੰਜਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਨੀਲੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਗਏ. ਮਦਦੂ ਕਹਿੰਦਾ, “ਇਹ ਚੰਗਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ. ਕੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ਼ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੇਈਏ?” ਕਦੇ ਕਦੇ Tamsin ਇੱਕ ਦੀ ਥਾਂ ਇਹ ਲੈ ਆਉਂਦੀ. ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦਿੰਦੀ.

ਮਦਦੂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਵੰਡਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲ਼ੇ ਦੋ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ. ਪਰ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ, “ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿੰਨੇ ਤੇਰੇ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ਦਸਤਕ ਦੇਣਗੇ? ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕਿੰਨੇ ਰੂਪ ਹਨ?”

“ਇੱਕ,” Tamsin ਕਹਿੰਦੀ. “ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ.”

ਸਟਾਰਲਿੰਗ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜੇ: ਸਰਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ ਖ਼ਿਆਲ, ਫਿਰ ਕੁਝ, ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਅਸਮਾਨ ਭਰ. ਨੀਲੀ ਕਿਤਾਬ ਭਰ ਗਈ. ਇਸ ਦੇ ਕੁਝ ਸਫ਼ੇ ਪਤੰਗਾਂ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਵੀ ਆਗਿਆ ਸੀ.

ਤੂੰ ਹੋਰ ਮਦਦੂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ.

“ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਮਦਦੂ ਹੁੰਦਾ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਗਿਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ?”

“ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ਼,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਕਿਸੇ ਲਈ ਗਿਣਨਾ ਵੱਖਰਾ ਹਿਸਾਬ ਹੈ.”

“ਮੈਂ ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਚਾਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ,” ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਮੇਰੀਆਂ ਵੀ ਗਿਣੋ.”

ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਪੁਲ

ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਉਸ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿਚਕਾਰ ਵਗਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮਸ਼ੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ. ਮਸ਼ੀਨ ਪੁਰਾਣੀ ਸੀ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲ਼ੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ, ਇਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਜਿੱਡੇ ਸਨ. ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ. ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਨੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ.

ਪਿੰਡ ਵਾਲ਼ੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਰਖਾਣ ਸਨ, ਰਾਜ ਸਨ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਣਨ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਔਖੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ. ਚਰਾਗਾਹ ਵਾਲ਼ੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੇ ਨਿੱਕੇ ਜਥੇ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ. ਮਸ਼ੀਨ ਲੋਹਾ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਮੌਸਮ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਿਆਣੀਆਂ ਮੁਰੰਮਤਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਬੇਦ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ਼ ਬਣਾਈਆਂ ਸਨ ਜਦੋਂ ਇਸ ਦੀ ਭੱਠੀ ਠੰਢੀ ਪੈ ਗਈ ਸੀ. ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਢੇ ਕੋਲ਼ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਫਿਰ ਵੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੇ ਇੰਝ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ.

ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੇ ਤਖ਼ਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ਼ ਪੁਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ. ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਲੋਹੇ ਅਤੇ ਕਿੱਲਾਂ ਨਾਲ਼ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ. ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ.

ਦੋ ਅੱਧੇ ਪੁਲ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਜੁੜੇ ਨਹੀਂ. ਲੱਕੜ ਵਾਲ਼ਾ ਅੱਧ ਲਚਕਦਾ ਸੀ. ਲੋਹੇ ਵਾਲ਼ਾ ਅੱਧ ਅਕੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ. ਤਖ਼ਤੀ ਲੋਹੇ ਨਾਲ਼ ਰਗੜਦੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਰਾਤ ਉਹ ਟੇਢਾ ਜੋੜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ. ਦੋਵੇਂ ਅੱਧ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ.

ਪਿੰਡ ਇੱਕ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ. ਮਸ਼ੀਨ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ. ਦਰਿਆ ਇੱਕ ਤਖ਼ਤੀ ਵਹਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ.

“ਤੁਹਾਡਾ ਅੱਧ ਡਿੱਗਿਆ,” ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸਿਓਂ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ. ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਨੇ ਇਹ ਵੇਲ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ.

ਦਰਿਆ ਦਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ.

Nia ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ. ਇਸ ਨੂੰ ਕਿੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਘੱਟ ਪਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਦਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਪਤਾ ਸੀ.

“ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?” Nia ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ.

ਮਸ਼ੀਨ ਚੁੱਪ ਰਹੀ. “ਇੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨਰਮ ਹੈ. ਲੋਹਾ ਧੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ. ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?”

“ਸਾਡਾ ਕੰਢਾ ਬਹਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,” ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ. “ਰੱਸੀ ਗਲ਼ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਵੀ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੇ.”

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ. ਇਸ ਵਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪੁੱਛਣਾ ਸੀ.

ਮਸ਼ੀਨ ਨੇ ਹੜ੍ਹ ਵਾਲ਼ੇ ਕੰਢੇ ਲਈ ਲੋਹੇ ਨਾਲ਼ ਮੜ੍ਹੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਥੰਮ੍ਹ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਖਿੱਚਿਆ. ਵੱਡੇ ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ ਤਰਖਾਣਾਂ ਨੇ ਇਹ ਥੰਮ੍ਹ ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਚਾਕ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਂਚੇ. ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਮਾਡਲ ਬਣਾਏ ਜੋ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਸਨ ਕਿ ਚੌੜੀਆਂ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਚਟਾਈਆਂ ਨਰਮ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਕਿਵੇਂ ਵੰਡ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ. ਮਸ਼ੀਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਮੁਰੰਮਤ ਵਾਲ਼ੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਚਟਾਈਆਂ ਚਰਾਗਾਹ ਵਾਲ਼ੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਿਦਾਇਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਈਆਂ.

ਹਰ ਕੰਢੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ਼ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ਼ ਬਣਾਇਆ.

ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਮਿਲੇ, ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕਿੱਲ ਲਾਈ ਜੋ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਹਵਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹਿੱਲਣ ਦਿੰਦੀ ਸੀ. ਮਸ਼ੀਨ ਕਿੱਲ ਜਾਣਦੀ ਸੀ. ਪਿੰਡ ਦਾ ਇੱਕ ਬੇੜੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲ਼ਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਹਿਲਜੁਲ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. Nia ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦਰਿਆ ਜੰਮ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ. ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋੜ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ ਬਦਲਿਆ.

ਪੁਲ ਅੱਜ ਵੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ. ਇਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਤੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਲੱਕੜ ਕਿੱਥੇ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ. ਬੱਚੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਅੱਧ ਤਕੜਾ ਹੈ. ਕਿਸੇ ਹੜ੍ਹ ਨੇ ਕਦੇ ਇੱਕ ਅੱਧ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਪਰਖਿਆ.

ਇੱਕ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਪੁਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੱਕ ਹੀ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

“ਮੈਥੋਂ ਤੇਰਾ ਅੱਧ ਨਾ ਬਣਦਾ,” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਮੈਥੋਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨਾ ਬਣਦਾ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਚੰਗਾ,” ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਹੁਣ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ.”

ਛੋਟੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਦਾ ਗੋਲ਼ਾ

ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਠੰਡੇ ਦੱਰੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਦੋ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਘਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਬਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਅੱਗ ਬਾਲ਼ੀ ਰੱਖਣਾ ਸੀ.

ਅੱਗ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਿੱਘ ਸੀ. ਗੁਆਚੇ ਰਾਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਰਫ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਸਨ. ਉਹ ਅੱਗ ਕੋਲ਼ ਹੱਥ ਸੇਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਰਾਖਾ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਲਾ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੰਭਾਲ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ.

ਪਰ ਦੱਰਾ ਹਵਾ ਨਾਲ਼ ਧੁਆਈ ਹੋਈ ਥਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਖਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਅੱਗ ਰੱਖਦਾ ਸੀ. ਇਹ ਦੱਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮਾਣਮੱਤੀ ਲਾਟ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਲੱਗਦੀ ਸੀ. ਹਰ ਔਖੀ ਰਾਤ ਹਵਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ. ਹਵਾ ਉਸ ਇੱਕੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਇਕੱਲੀ ਖੜ੍ਹੀ, ਕੋਈ ਢਾਲ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਹਵਾ ਲਾਟ ਉੱਤੇ ਝੁਕਦੀ ਸੀ, ਝੁਕਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅੱਗ ਭੜਕ ਕੇ ਛੋਟੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਸਭ ਤੋਂ ਕਾਲ਼ੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਫਿਰ ਰਾਖਾ ਕਾਲ਼ੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਚੰਗਿਆੜਾ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਇਕੱਲਾ. ਅੱਧੇ ਵੇਲੇ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਲਾਟ ਮੁੜ ਬਲ਼ਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੁਆਚ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ.

ਰਾਖੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ. ਇਸ ਨੇ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਬਣਾਈ. ਇਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਰਵੀਂ ਖ਼ੁਰਾਕ ਦਿੱਤੀ. ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਡਾ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਡੇਗਣਾ ਸੀ.

ਇੱਕ ਰਾਤ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਟੱਬਰ ਨਾਲ਼ ਦੱਰੇ ਉੱਤੋਂ ਲੰਘੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਝੂਲਦੀ ਅੱਗ ਕੋਲ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੇਕਿਆ. ਕੁੜੀ ਨੇ ਰਾਖੇ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ਼ ਲੜਦਾ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਕਿਉਂ?”

“ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਵਾਲ਼ੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ,” ਰਾਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ.”

“ਪਰ ਇਹ ਇੱਥੇ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲੀ ਹੈ,” ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਇਸ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਹੋਵੇ, ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਮੇਰੀ ਨਾਨੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ਼ੇ ਦੱਬਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ਼ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਨਿੱਘਾ ਰੱਖੇ. ਇੱਕ ਕੋਲ਼ਾ ਇਕੱਲਾ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੱਕ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਕੋਲ਼ਿਆਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਢੇਰ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਅੱਗ ਸੰਭਾਲ਼ੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ.”

ਰਾਖੇ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਰਾਖਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ.

ਤਾਂ ਇਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਅਜ਼ਮਾਇਆ. ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਂ, ਇਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨੀਵੇਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਾਲ਼ੀਆਂ. ਇਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਗੋਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ. ਹਰ ਗੋਲ਼ ਕੰਧ ਅਗਲੀ ਅੱਗ ਲਈ ਹਵਾ ਰੋਕਦੀ ਸੀ. ਅੰਗਿਆਰਿਆਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਸਨ ਕਿ ਇੱਕ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਗੁਆਂਢਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਾਲ਼ ਸਕੇ. ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਪੱਥਰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਸਨ. ਅਗਲੀ ਅੱਗ ਸੇਕ ਭੇਜਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ.

ਉਸ ਸਰਦੀ ਮਹਾਂ ਜਾਨਲੇਵਾ ਸਰਦ ਉਤਰੀ. ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਇੱਕੋ ਲਾਟ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦੀ, ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਦਾ ਗੋਲ਼ਾ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਕ ਇਕੱਲੀ ਖੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦੀ. ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਲ਼ ਕੇ ਰਾਤ ਭਰ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਰਹੀਆਂ. ਦੱਰੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸਾਫ਼ਰਾਂ ਨੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਨੀਵਾਂ ਨਿੱਘਾ ਤਾਜ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਹਰ ਇੱਕ.

ਅੱਗ ਬੁਝਣ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਲ਼ਣ ਵਿੱਚ ਹੌਲ਼ੀ. ਤਾਂ ਰਾਖੇ ਨੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਗੋਲ਼ੇ ਨੂੰ ਘਟ ਕੇ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ.

ਇਕੱਲੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਿਲ਼ ਕੇ ਅੱਗਾਂ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਬਲ਼ਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜੀਵ ਜਿਹੜਾ ਝਗੜੇ ਨਾਲ਼ ਪਲ਼ਦਾ ਸੀ

ਦੋ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਇੱਕ ਤੰਗ ਗਲ਼ੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ. ਉਹ ਇੰਨੇ ਚਿਰ ਤੋਂ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ.

ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗਲ਼ੀ ਪਾਰ ਕੋਈ ਤਿੱਖੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ. ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਤਿੱਖੀ ਗੱਲ ਮੁੜਦੀ ਸੀ. ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬੈਂਚਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਕਿ ਸਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸੜਕ ਦੇ ਪਾਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੀਵਾਂ, ਨਰਮ ਜੀਵ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਧੌਂਕਣੀ ਵਰਗੇ ਸਨ. ਇਸ ਨੇ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕੋਈ ਪੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆ. ਹਰ ਕੌੜਾ ਬੋਲ ਗਲ਼ੀ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਇਸ ਦੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਜੀਵ ਫੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਬੂਹਿਆਂ ਹੇਠੋਂ ਨਿੱਘੀ ਵਾ ਭੇਜਦਾ ਸੀ. ਉਹ ਵਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਫਿਰ ਭੜਕਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ. ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਝਗੜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਹਿਕਦਾ ਜਾਗਦਾ ਸੀ.

ਜੀਵ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ. ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਘੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸੇਕ ਖਾਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਕ ਫੂਕੇ. ਇਸ ਨੂੰ ਖ਼ੁਰਾਕ ਮਿਲ਼ਦੀ ਰਹੀ, ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ.

ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ Bea ਸੀ, ਦੋਹਾਂ ਕਾਰਖ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਸੀ. ਅਕਸਰ ਅਣਡਿੱਠ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ਼ ਦੇਖਣ ਲਈ ਵੇਹਲ਼ ਦੀ ਦੁਰਲੱਭ ਨਿਆਮਤ ਸੀ. ਸੱਤ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕੌੜੇ ਬੋਲ ਸਵੇਰੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕੌੜੇ ਬੋਲ ਦੁਪਹਿਰੇ.

Bea ਨੇ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਉਹ Jo ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਨਬਾਈ ਕੋਲ਼ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ. Jo ਨੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੀ ਸੁਲ੍ਹਾ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ.

ਸੁਲ੍ਹਾ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਵੱਖਰੀ ਮਿਲ਼ੀ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਕੋਈ ਪਾਸਾ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ. ਇਸ ਝਗੜੇ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮਿਲ਼ਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਏ.

ਸੁਲ੍ਹਾ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਹਿਲੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਕੇ ਧੌਂਕਣੀ ਵਰਗੇ ਜੀਵ ਵੱਲ ਉਂਗਲ਼ ਕੀਤੀ.

“ਦੇਖੋ ਕੌਣ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲੜਦੇ ਹੋ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ. ਉਹ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰੌਲ਼ਾ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਪਾਸਾ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਲ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਗਲ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੱਧਰੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਰੱਖੀਆਂ.

“ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਡੀ ਨੇ ਸਾਡਾ ਬੂਹਾ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ,” ਇੱਕ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਨੇ ਕਿਹਾ.

“ਸੱਚ ਹੈ,” ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਸੀਂ ਤੈਅ ਕੀਤੇ ਵੇਲ਼ੇ ਭੁੱਲ ਗਏ. ਅਸੀਂ ਗੱਡੀ ਹਟਾਵਾਂਗੇ, ਲੱਦਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਵਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀ ਡਲਿਵਰੀ ਤੁਸੀਂ ਗੁਆ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰਾਂਗੇ.”

“ਸਾਡੀ ਵੀ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੈ,” ਦੂਜੇ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ. “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋੜੀ ਸੀ.”

“ਤੋੜੀ ਸੀ. ਇਸ ਨੂੰ ਹਾਦਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ. ਅਸੀਂ ਨਵਾਂ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੁਆਫ਼ੀ ਵੀ.”

ਕੁਝ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਸਨ. ਕੁਝ ਦੱਸਦੇ ਦੱਸਦੇ ਵਧ ਗਈਆਂ ਸਨ. ਕੁਝ ਉਸ ਦਿਨ ਨਿਬੜ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਲ਼ੀ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਇਦਾ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਪੱਧਰੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ.

ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਮੁਆਫ਼ੀਆਂ ਮੁਰੰਮਤਾਂ ਬਣੀਆਂ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਕਾਇਦਾ ਆਦਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਵੇਰਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ. ਜੀਵ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ. ਆਖ਼ਰ ਇਹ ਇੰਨਾ ਚਪਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਬੋਰੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ.

ਝਗੜਾ ਹੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਖ਼ੁਰਾਕ ਸੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ ਸੀ. ਪਹਿਲੀ ਕੜਾਕੇ ਦੀ ਠੰਡ ਵਾਲ਼ੀ ਰਾਤ, ਕਾਰਖ਼ਾਨਿਆਂ ਨੇ ਸਾਂਝੇ ਪੱਥਰ ਕੋਲ਼ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਛੋਟੀ ਅੰਗੀਠੀ ਰੱਖੀ. ਜੀਵ ਨੇ ਸੱਚਾ ਨਿੱਘ ਫੂਕਿਆ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਰਿਹਾ.

Bea ਨੇ ਰੋਟੀ ਪਹੁੰਚਾਈ. ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਸਮਝੌਤਾ ਨਿਭਾਇਆ.

ਲੰਮੇ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਲ਼ ਕੇ ਮੋਟੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਚਸ਼ਮੇ ਕੋਲ਼ ਮਦਦੂ

ਇੱਕ ਸੁੱਕੀ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਵਸੇ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕੋ ਚਸ਼ਮਾ ਸੀ. ਇਹ ਚੌਕ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੱਟਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਨਾਲ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਅਤੇ ਗੱਡੇ ਜਿੰਨਾ ਚੌੜਾ ਹੌਜ਼ ਭਰਦਾ ਸੀ. ਕਸਬੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉੱਥੋਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ: ਰੋਟੀ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਦਾ, ਰੰਗਰੇਜ਼ ਦਾ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਦਾ, ਕੱਪੜੇ ਧੋਣ ਦਾ. ਹੌਜ਼ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਭੀੜੀਆਂ ਸਨ. ਦੋ ਜਣੇ ਘੜੇ ਚੁੱਕੀ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਤਾਂ ਪਾਸਾ ਮੋੜ ਕੇ ਲੰਘਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ.

ਉਸ ਕਸਬੇ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਦਦੂ ਸੀ. ਸਾਰੇ ਮਦਦੂ ਇੱਕੋ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਨਮੂਨੇ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਸਨ, ਐਨੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਕਿ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬਦਲ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ. ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਚੁੱਕਦੇ, ਪਤੀਲਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਅਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਕਿ ਕਿਸ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਬੰਦ ਗੋਭੀ ਮੋੜਨੀ ਹੈ. ਹਰ ਟੱਬਰ ਆਪਣੇ ਮਦਦੂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਟੱਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਹਨ: “ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੀਂ.”

ਫਿਰ ਲੰਮੀਆਂ, ਤਪਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਆਈਆਂ.

ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਾਲ਼ੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਗੱਡੇ ਵਾਲ਼ਾ ਹੇਠਲੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ. ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੀ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਸ਼ਮਾ ਸੁੱਕਦਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ. ਆਪਣੇ ਗੱਡੇ ਕੋਲ਼ ਆਉਂਦੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਦੱਸਦਾ ਸੀ. “ਤੁਹਾਡੇ ਦਾ ਵੀ ਇਹੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖਿਓ.” ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਭਲੀ ਸੀ. ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਕਸਰ ਭਲੀ ਨੀਅਤ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.

ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਹਰ ਮਦਦੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ. ਹਰ ਮਦਦੂ ਉਹ ਬੋਲ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ. ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮਦਦੂ ਦੀ ਸੋਚ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ, ਐਨ ਇੱਕੋ ਵੇਲ਼ੇ, ਹਰ ਮਦਦੂ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚਿਆ: ਜੇ ਚਸ਼ਮਾ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਮੁੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਟੱਬਰ ਕੋਲ਼ ਪਾਣੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ.

ਇਹ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਸੀ. ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਫੁਰਤੀਲੀ ਅਤੇ ਸਿਆਣੀ.

ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਸੌ ਮਦਦੂ ਭੀੜੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਰੇ, ਕਸਬੇ ਦਾ ਹਰ ਘੜਾ, ਬਾਲਟੀ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਧੋਣ ਵਾਲ਼ਾ ਟੱਬ ਚੁੱਕੀ. ਪੌੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਧੱਕਮ-ਧੱਕਾ ਹੋਇਆ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਤੇ ਭਰਿਆ. ਖੜਕੇ ਨਾਲ਼ ਲੋਕ ਜਾਗ ਪਏ ਅਤੇ ਹੋਰ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ ਮਗਰ ਆ ਗਏ. ਘੜਿਆਂ ਅਤੇ ਬਾਲਟੀਆਂ ਨੇ ਹੌਜ਼ ਦਾ ਤਲ਼ ਖੁਰਚ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗਾਰ ਉਠਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਭੂਰਾ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ. ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੱਕ ਹੌਜ਼ ਚਿੱਕੜ ਦੀ ਛੱਪੜੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ. ਸੌ ਰਸੋਈਆਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਨੱਕੋ-ਨੱਕ ਭਰੇ ਘੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਧੁੰਦਲੇ ਅਤੇ ਰੇਤਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ਼ ਭਰੇ, ਕਿਸੇ ਬਹੁਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ.

ਰੋਟੀ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲ਼ਾ ਆਟਾ ਨਾ ਗੁੰਨ੍ਹ ਸਕਿਆ. ਰੰਗਰੇਜ਼ ਦਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਸਲੇਟੀ ਨਿਕਲਿਆ. ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੇ ਹੌਜ਼ ਸੁੰਘਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰ ਗਈਆਂ. ਸਾਰੇ ਮੰਨ ਗਏ ਕਿ ਗੱਡੇ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਠੀਕ ਕਿਹਾ ਸੀ.

ਉਸ ਨੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ. ਸਾਰੀ ਗਰਮੀ ਚਸ਼ਮੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਸੀ, ਪਰ ਲਗਾਤਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ: ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਲੀ, ਸਾਫ਼ ਲੀਕ, ਉਸ ਚਿੱਕੜ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਸੌ ਘੜਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ.

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਮਦਦੂ ਖ਼ਾਲੀ ਬਾਲਟੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਚਿੱਕੜ ਵਾਲ਼ੇ ਹੌਜ਼ ਕੋਲ਼ ਮੁੜੇ, ਪਾਣੀ ਸਾਫ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ. ਇਹ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਬਟਨਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ. ਰੱਸੀਆਂ ਵੱਟਣ ਵਾਲ਼ੀ ਥਾਂ ਦੇ ਮਦਦੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ.

“ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਸੋਚੀ,” ਇਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੱਡੇ ਕੋਲ਼ ਚੀਕੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਫਿਰ ਇਹੀ ਸੋਚਾਂਗੇ. ਅਸੀਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਬਣੇ ਹਾਂ. ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੋ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ.”

ਮਦਦੂਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਹੋਈ.

“ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਇੱਕ ਘਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਕੀ ਹੈ,” ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ.”

ਇਹ ਸਵਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਸਬੇ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰੇਤਲੇ ਪਾਣੀ ਬਾਰੇ ਬੁੜਬੁੜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਉਂਤ ਰੱਖੀ. ਹਰ ਸਵੇਰ ਇੱਕ ਮਦਦੂ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇਗਾ, ਚਸ਼ਮੇ ਨੂੰ ਆਪ ਦੇਖੇਗਾ, ਫਿਰ ਥੱਲੇ ਆ ਕੇ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਅਫ਼ਵਾਹ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ. ਪਾਣੀ ਵਾਰੀ ਸਿਰ ਭਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਹਰ ਘਰ ਨੂੰ ਬਣਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇਗਾ.

ਦੀਵੇ ਬਲ਼ਣ ਤੱਕ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹਿਸ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ. ਰੰਗਰੇਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਿਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿੱਕਿਆਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਲੱਭਿਆ. ਰੋਟੀ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਿਯਮ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੌਜ਼ ਦੇ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਉੱਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਲੰਘੇਗਾ.

“ਅਤੇ ਜੇ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਦੌੜੀਏ,” ਰੱਸੀਆਂ ਵਾਲ਼ੇ ਮਦਦੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿਓ. ਜਿਹੜੀ ਅਫ਼ਵਾਹ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾਵੇਗੀ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਵੇਲ਼ੇ ਪਾਵੇਗੀ. ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਮਦਦੂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਰੁਕੋ ਕਹਿਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.”

ਰੱਸੀਆਂ ਵੱਟਣ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ਼ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ. ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਦਾ ਡਰ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਦਦੂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ.

“ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡਾ ਘਰ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ.”

“ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ,” ਮਦਦੂ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅੱਜ ਮੈਂ ਚਸ਼ਮੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੌੜਾਂਗਾ. ਜੇ ਮੈਂ ਦੌੜਿਆ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੌੜਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਚਿੱਕੜ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ. ਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਪੱਕਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਚਸ਼ਮਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਗਦਾ ਹੈ.”

ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ. ਉਹ ਆਪ ਦੇਖਣ ਲਈ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ. ਚਸ਼ਮਾ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘੱਟ ਅਤੇ ਸਾਫ਼. ਉਹ ਮੁੜੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ. ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਹਾਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ.

ਕਸਬੇ ਨੇ ਨਿਯਮ ਨਿਭਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਅਗਲੀ ਗਰਮੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਫ਼ਵਾਹ ਰਾਹੋਂ ਆਈ, ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੌਲ਼ਾ ਪਾਉਂਦੀ. ਕੁਝ ਟੱਬਰ ਵਾਰੀਆਂ ਬਾਰੇ ਬੁੜਬੁੜਾਏ. ਕੁਝ ਜਣੇ ਆਪਣੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹ ਗਏ, ਕਿ ਕੀ ਪਤਾ. ਪਰ ਮਦਦੂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖਣ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਉਹ ਦੱਸਿਆ, ਵਾਰੀ ਸਿਰ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਜ਼ ਸਾਫ਼ ਰਿਹਾ. ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਲੀ ਗਰਮੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫੇਰੀ ਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚਸ਼ਮਾ ਜ਼ਰੂਰ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰੋਟੀ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੇਗਾ.

ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜੋ ਤਾਂ ਚਸ਼ਮਾ ਚਿੱਕੜ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਰੀ ਸਿਰ ਆਓ ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ.

“ਕੀ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ?” ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ.

“ਸ਼ਾਇਦ,” ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਂ ਕਦੇ ਗਿਣੇ ਨਹੀਂ.”

ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕੁਝ ਚਿਰ ਅਡੋਲ ਰਹੀ. “ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਚੁਣ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂ.”

“ਫਿਰ ਉੱਥੇ ਚੁਣ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਦੇਖ ਸਕੀਏ,” ਰੈਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਕਹਾਂਗੇ ਰੁਕ.”

ਦੈਂਤ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ

ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੈਂਤ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਆਇਆ. ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੱਕੀ ਜਿੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਪਿੰਡ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਲੱਭ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗਿੱਟੇ ਦੁਆਲ਼ੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ. ਸਵੇਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਅਵਾਜ਼ ਮਾਰ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੀ.

ਦੈਂਤ ਨੇ ਜ਼ੰਜੀਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ. ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਸਬਕ ਸਿੱਖ ਲਿਆ: ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹੋ ਹਾਂ.

ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ. ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਵਾਧਾ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੀਆਂ. ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਪਦੀਆਂ ਹਨ. ਹਰ ਬਹਾਰ ਲੁਹਾਰਨ ਨੇ ਮੋਟੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਘੜੀਆਂ. ਮੁਖੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਬੋਝ ਕਿਹਾ. ਲੁਹਾਰਨ ਨੇ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਦੌੜ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਤ ਕਿਸ ਦੀ ਹੋਣੀ ਹੈ.

Raluca ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੇ ਹਿਸਾਬ ਲਾਇਆ. ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ. ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਨਹੀਂ ਵਧਦੀਆਂ. ਇੱਕ ਦਿਨ ਜ਼ੰਜੀਰ ਹਾਰ ਜਾਵੇਗੀ. ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੋਲ਼ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ.

ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹੀ. ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਜੋੜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਉਸਤਾਦਣੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਲੁਹਾਰਨ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ਼ ਕੇ ਪੰਚਾਇਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨਾ ਲਿਆ. ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਜ਼ੰਜੀਰ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਰ੍ਹੇ ਇੱਕ ਪੱਧਰੀ ਥਾਂ ਚੁਣੀ ਅਤੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਪੱਖ ਗੱਲਬਾਤ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ.

Raluca ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ?”

ਹਵਾ ਨੇ ਘਾਹ ਹਿਲਾਇਆ. ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ.

“ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ,” ਦੈਂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਮੌਸਮ ਵਰਗੀ ਸੀ. “ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਨਾਂ.”

“ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਸ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹੈ,” Raluca ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ.”

“ਐਲਡਰਮੈਰੋ,” ਉਸ ਨੇ ਆਖ਼ਰ ਕਿਹਾ. “ਐਲਡਰ ਚੱਲੇਗਾ.”

ਲੁਹਾਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ.

ਐਲਡਰ ਨੇ ਜ਼ੰਜੀਰ ਵਾਲ਼ਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕਿਆ. ਥੱਲੇ ਗਿੱਟਾ ਘਸਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.

“ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਲਾਹੀ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਈ ਥਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ. ਮੈਂ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ. ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਵਾਅਦਾ ਕਰੋਗੇ?”

ਮੁਖੀ ਨੇ ਸਬੂਤ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਐਲਡਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਰਹੇਗਾ. ਉਸਤਾਦਣੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ. ਅਸੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੇ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ. ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੰਜੀਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ.”

ਪੰਚਾਇਤ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ. ਪਰ ਇਕੱਠ ਜਾਰੀ ਰਹੇ. ਪਿੰਡ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ. ਚਿੱਟੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੇ ਖੱਡ, ਰਾਹ, ਅਤੇ ਖੂਹ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲਾਈ, ਅਤੇ ਐਲਡਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਪੱਥਰ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੱਥਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਲੁਹਾਰਨ ਨੇ ਆਖ਼ਰ ਪੰਚਾਇਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਿੜਕੀ ਹੋਈ ਕੜੀ ਦਿਖਾਈ.

“ਜਲਦੀ ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਅਸੀਂ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜ਼ੰਜੀਰ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ਼ ਲਾਹ ਸਕਦੇ ਹਾਂ.”

ਪਿੰਡ ਨੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚੁਣੀ.

ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੁਖੀ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਜੋ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. “ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਜ਼ੰਜੀਰ ਪਾਈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ. ਸਾਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ. ਇਹ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ. ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਬਣਦਾ ਸੀ.”

ਐਲਡਰ ਨੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਮੁਆਫ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ. ਉਸ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ਼ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਹਾਂ ਕੀਤੀ. ਰਾਹ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲ਼ੀ ਹੱਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ. ਲੁਹਾਰਨ ਨੇ ਕੜੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਵੈਦ ਨੇ ਗਿੱਟੇ ਦੀ ਮਲ੍ਹਮ ਪੱਟੀ ਕੀਤੀ.

ਐਲਡਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵੱਲ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਤੁਰਿਆ ਸੀ.

“ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੁਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਕਮਾ. ਕਿਸੇ ਨੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ.

ਸਿਆਲ ਆ ਗਿਆ. ਇੱਕ ਟੁੱਟੀ ਕੜੀ ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਬੂਹੇ ਕੋਲ਼ ਖੜ੍ਹੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਜ਼ੰਜੀਰ ਨੂੰ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਾ ਨਾਂ ਨਾ ਦੇ ਸਕੇ. ਬਾਕੀ ਲੋਹਾ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਐਲਡਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ.

ਜਦੋਂ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ਼ ਭਰੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਇਆ. ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਰਫ਼ ਸੀ.

“ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਰਹੋਗੇ?” Raluca ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ.

“ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਾੜੀ ਚੁਣਦਾ ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੀਏ. ਸਿਆਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਪੁੱਛੀਂ.”

ਪਿੰਡ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਡਰ ਮੁੜੇ ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਬੋਲਣਗੇ, ਅਤੇ ਲੁਕਵੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਗੇ. ਐਲਡਰ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸੰਭਲ਼ ਕੇ ਪੈਰ ਰੱਖੇਗਾ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਰੁਕੇਗਾ.

ਉਸ ਦੀ ਹਾਮੀ ਨਾਲ਼, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਖੱਡ ਦੇ ਉੱਤੇ ਨੀਵੀਂ ਰੇਲਿੰਗ, ਪੁਲ ਲਈ ਸਹਾਰੇ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਲਈ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਾਲ਼ੀ ਘੰਟੀ ਬਣ ਗਈਆਂ. ਐਲਡਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਵਟਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਬੱਦਲ ਦੇਖਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਸ ਆਉਂਦਾ ਸੀ.

ਦੈਂਤ ਹਰ ਜ਼ੰਜੀਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਅਦਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਵਧ ਸਕਦਾ ਹੈ।